Ooops!!
Mooie grap ook weer, na een week stoeien met makelaars in Singapore lijkt het erop dat we een huisje of zeg maar gerust huis gevonden hebben (photos). Echter dit is verre van zeker daar in Singapore geen enkele deal final is tot het geld is overgemaakt. Daar dit pas rond 1 januari gebeurt kunnen er nog veel dingen mis gaan en voor eventuele stress momentjes zorgen. Desalniettemin zijn de wielen in gang gezet en hebben we zodoende gisteren ochtend de verhuizers over de vloer gehad om te kijken hoeveel we mee willen nemen. Hier ook de grap.
De hectische week in Singapore, was vooral druk doordat er vele dingen tegelijk liepen, emails over werk, vakantie, verhuizingen, visa aanvragen, en ga zo maar door. Dit zorgde voor volle email inboxje bij ons beide, maar met minimale internet connectie en druk programma’s lijkt het erop dat we niet alle email even aandachtig gelezen hebben zo ook de email van de verhuizers. De verhuizers vroegen langs te mogen komen om een aantal dingen door te spreken zoals vertrek en aankomst data, wat er per lucht en wat er per zee vracht kon. Deze gesprekje duren vaak iets meer dan een uur, en daarom hadden we de meneer besteld op maandag 9:30 ’s ochtends. Echter om 8:45 ging de bel reeds en vroegen we de meneer om ons wat extra tijd te gunnen zodat we nog even rustig konden douchen en ontbijten. Geen probleem zo gezegd, zo gedaan en om 9:30 ging keurig de bel weer. Na de nodig introductie, de meneer van het verhuisbedrijf genaamd Aki van Crown Relocations, gaat de bel weer en stormt er een snel sprekende Japanner naar binnen. Ik vraag wat deze meneer komt doen, en hij verteld ik ben van het verhuisbedrijf en mijn naam is Maki van Asian Tiger Movers.
Wat blijkt hebben we nooit gezien dat we aan het emailen waren met 2 verschillende bedrijven. En zijn de heren concurrenten die beide een quote moeten inleveren volgens Unilever policy. Na de nodige hilariteit heb ik de heren een kopje koffie in geschonken en hebben we besloten om het intake gesprek tegelijkertijd met Maki en Aki samen te doen. Jammer genoeg voor Maki was ik vergeten dat de melk nog van voor Singapore was, bleek achteraf. Maar als een echt Japanner betaamd heeft hij het bakkie met zure melk keurig op gedronken zonder te klagen… punten voor Maki. Waar ik een beetje strijd had verwacht waren de heren zeer aanvullend, en gecomplimenteerde elkaars bedrijfs folder. Maki moest nog even kwijt dat de folder van Aki toch een stuk mooier was maar daar wilde Aki natuurlijk niet van weten.
Na een uurtje waren we klaar. Schijnbaar past het allemaal keurig in een container. Echter ik verdenk de heren ervan, en terecht, na deze ervaring samen even een koffie te zijn gaan halen bij de Starbucks omdat ze daar nou eenmaal lekkerdere melk hebben en ben zeer benieuwd of de prijzen überhaupt uit elkaar gaan lopen ;)
