Marnix: Les Japanse hygiene
Zoals de trouwe lezers van deze weblog misschien weten ben ik een oud schoolvriendje van Richard, de “Ma” uit de Haagse rebellenclub DaMaRi.
Zo trouw als Richard zijn weblog bijhoudt, zo trouw is hij ook in het contact met zijn oude vrienden. Het jaarlijkse Damari-etentje ieder jaar rond kerst in Amsterdam wordt dan ook altijd opgeluisterd met de mooie Japanse avonturen van Richard. Japan stond dus bovenaan op het lijstje van vakantiebestemmingen, zeker toen bleek dat hij nu, mede door mijn toedoen, samenwoonde met Pieter, een oud collega van mij bij Loyens & Loeff. Dus dit voorjaar na een paar telefoontjes een ticket geboekt samen met mijn vrouw Barara voor 2,5 week Japan.
Richard bleek de perfecte gids te zijn voor Tokyo. Zo heeft hij het geluk dat hij voor zijn werk zijn eigen tijd kan indelen vanuit het top gelegen appartement in hartje Omotesando en is hij niet vies van een gezellig drankje of een hapje op z’n tijd. Dit samen met zijn enthousiasme, vrolijkheid en verworven kennis van Japanse taal en cultuur maakte dat wij door toedoen van onze gids een beetje verliefd zijn geworden op Tokyo.
Na Tokyo nog een fantastische rondreis gemaakt per trein naar het zuidelijke eiland Kyushu via Hakone, Kyoto, en Hirosjima. Op dit vulkanische eiland hebben we 5 dagen gewandeld in de bergen en genoten van de heerlijke hotsprings. Ondanks het feit dat we soms wat problemen hadden om de wegbewijzering van de wandelpaden te ontcijferen, hebben we daar een toptijd gehad en veel gezien van de countryside.
Je kan volgens mij deze weblog helemaal volschrijven over de bijzondere eigenschappen van dit volk, maar ik wil me hier beperken tot hun hygiene fascinatie, waar wij Westerlingen lacherig over doen, maar eigenlijk ook nog wel wat van kunnen leren.
Het begint natuurlijk met het logische uitdoen van schoenen binnenshuis, iets wat volgens mijn moeder burgerlijk zou zijn. Dit uitdoen van schoenen wordt, zoals alles in Japan, niet half aangepakt, maar extreem consequent en zonder uitzonderingen. Dit heeft dus tot gevolg dat in Japanse hotels iedereen op slippers of sloffen loopt en dat je je schoenen bij de receptie dient af te geven. Binnen het huis of hotel kan dan vervolgens gekozen worden voor slippers of sokken. Ik ging meestal voor de sokken omdat mijn voeten (slechts maatje 43) niet lekker in de hotelslippers pasten. Bovendien krijg je in een beetje sjiek Japans hotel tweetenige sokjes aangeboden. Je moet deze teensokjes wel eerst als zodanig herkennen en niet zoals ik ze proberen te gebruiken als scrub-handschoen in een hotspring (en dan gek vinden dat alle andere Japanners spontaan uit het bad gingen). Net als je denkt dat je aan de slippers en teensokjes bent gewend, blijkt dat als je in een we gaat er nog speciale wc-slippers zijn, die alleen gebruikt mogen worden voor die twee stappen in de over het algemeen niet al te mime Japanse we’ s.
Een ander mooi hygiëne-fenomeen is het gebruik van mondkapjes. Wij dachten eerst dat deze mens en last hadden van smog. Het bleek echter dat de dragers verkouden zijn en bang zijn om
anderen via hun bacillen uit mond en neus te infecteren. Ook deze kapjes worden volgens mij alleen in Japan zeer consciëntieus gedragen, we hebben onder meer een mondkapdraagster boven op een berg zien hyperventileren omdat zij door de inspanning van het klimmen waarschijn1ijk onvoldoende zuurstof kreeg.
Ik kan zo nog honderd dingen beschrijven over de hygiene van die “gekke” Japanners, maar feit is wel is dat we nog nooit in zo’n schoon land hebben gereisd. Als je meer wilt weten over dit fascinerende land, kanje het beste er maar zelf enige tijd op vakantie gaan en hopen datje in het gezelschap van Richard in Tokyo kan zitten.
En nog even twee mythes uit de weg helpen:
1) Japans is het duur om in te reizen, volgens ons misschien nog wel goedkoper dan Europa, zeker als je een railpass koopt; en…
2) de steden zijn groot maar helemaal niet supervol en druk,en heerlijk leefbaar omdat er veel laagbouw en parken zijn met beschaafd en schoon verkeer.
Het laatste wat ik nog wei zeggen is mede namens Bar:
Richard, maar ook Pieter, onwijs vee! dank voor de toptijd en hopelijk weer tot snel!
Marnix
