Eigen censuur
Rare wereld, of misschien ben ik een rare geest. Het is duidelijk dat wat er met me gebeurt invloed op mij heeft en ook raar genoeg op mijn schrijven op deze blog. Ik kan me het begin nog goed herinneren.
De eerste maanden na aankomst in Tokyo keek ik mijn ogen uit, en werkte alle zintuigen op volle toeren. De stukjes die ik schreef waren kort, leuk en luchtig. Na de eerste maand dagelijks stukjes te schrijven en in de tweede maand om de dag, werd het wekelijks in maand drie. Iedere week maakte ik wel weer dingen mee die noemenswaardiger waren om op te schrijven en soms maak je meer dingen mee dan andere keren of soms heb je wat meer danwel minder tijd om alles op te schrijven.
Zo kwam er vorig jaar zomer een gat, ik maakte minder nieuwe dingen mee, inspiratie was misschien laag, en na dat ik begon te werken voor AQ merkte ik dat alles dat ik opschreef anders door mij werd geschreven dan in het begin. Ik werd mij ervan bewust dat misschien mensen het zouden lezen en dat ik daardoor voorzichtiger in mijn uitspraken moest worden. De maanden die daarop volgde waar weliswaar super interessant maar zijn slecht sporadisch vertolkt in een schrijven. Een enkel reisje of andere bijzondere gebeurtenis waar nog verslag van word gedaan, maar het is duidelijk dat ik meer geïntegreerd ben in de samenleven en dat het allemaal wat normaler voor me word.
Deze “langzame” tijd kreeg een enorme opdonder nadat Ine met haar beslissing kwam en ik weer veel begon te schrijven, daar de wereld in een keer op zijn kop stond en nog steeds staat!
Wat menigeen opgevallen is over de stukjes op de website is dat de tendens veranderd is in een emotioneler, dieper en kwetsbaarder verhaal. Dat in vergelijking tot de luchtige stukjes van het begin. Maar na die stukjes begon ik toch te twijfelen, ik kreeg van mensen in mijn direct omgeving rare reacties op de stukjes, reacties die ik niet altijd begreep. Leg ik het niet duidelijk uit? Ga ik te snel en sla ik gedachten sprongen over? Je vraagt je af moet je meer eigen censuur toevoegen? Moet je dingen meer voor jezelf houden? Ik begrijp het wel, het is het internet iedereen kan het lezen, en soms geef je een hoop weg, leg je veel bloot. Maar in de huidige informatie eeuw, wie wil het nou nog lezen? Tussen de miljoenen blogs, die ene Nederlandse blog, met 40 hits per dag, daar kan je toch alles op zetten wat je wilt.
Ach, mensen veranderen en vooral in Tokyo. Het is een katalysator voor alles; relaties, persoonlijke ontwikkeling, capaciteiten, etc. Tokyo legt direct bloot wie je bent en wat je kan (tenminste binnen je eigen perceptie). Het is tegelijkertijd ook zo dat ik ouder word, of misschien erger: eindelijk volwassen.
