Grappig genoeg kan ik na mijn recente bezoek aan Shanghai gewoon het stukje uit 2005 herhalen. Voor mijn persoonlijk gevoel is er op een aantal subtiliteiten na, eigenlijk niets veranderd. Toen een anti spuug campagne met het oog op de Olympics, nu “Better City, Better Life” gepaard met een van de lulligste mascottes ooit voor de in Mei aan te vangen Shangai World Expo 2010.

Het was dezelfde route vanuit de Airport richting Shanghai, dit keer echter met een minder enthousiaste taxichauffeur, die voor de lang durende rode stoplichten steeds zijn krantje pakte en een artikeltje tussen de bedrijven door kon leven. Tevens jammer genoeg niet de 3 lagen grijs met laaghangende zon welke 5 jaar geleden voor zo’n prachtig effect had gezorgd bij binnenkomst. Dit keer slechts 1 laag en de zon die erachter zat was amper te herkennen als zodanig. Het was even wennen, misschien omdat ik niet meer rook, maar het leek bijna of het ooit zwaar vervuilde Shanghai er nu nog erger dan ooit aan toe was.

Toch waren er ook zeker blije veranderingen en in mijn nederige opinie verbeteringen. Het getoeterd in de altijd bruisende parel van de Oriënt leek op een kwart van wat het ooit was geweest en ook het gerochel, gorgel en andere misselijkmakende geluiden met als doel alle lichaamsholtes van overtollig afvalvocht te ontdoen welke door zowel vrouwen als mannen schaamteloos constant in het openbaar worden gemaakt waren minimaal gehalveerd. Enkele voetgangersbruggen over de straten waren op een soort van Tokyo jaren 80 manier voorzien van buitenlucht roltrappen en het aantal leuke barretjes en jazztenten li

Het was fantastisch om Hin op haar Shanghai kantoor, Bert en Joan met hun zoontjes thuis in de French Concession en de jongens van Unilever hardwerkend op China strategieën in het prachtige Puli hotel te zien in een stad die ondanks het koude en grijze, mistroostige weer toch altijd op mijn support kan rekenen. The Bund, TaiKangLu, XinLiandu en Old town maken het een echte ervaring die volgens ingewijden wel eens heel verdwenen zou kunnen zijn gesneuveld onder Expo bouw en lelijke condominiums of te wel appartementencomplexen zoals ze bijvoorbeeld in Singapore te zien zijn.

Ik weet niet of het vanwege het mooie weer is, of het feit dat iedereen zijn dagelijkse sleur overlaat aan het team van werksters, tuinmannen en andere huis engels zoals ze hier genoemd worden, maar men lijkt altijd veel behoefte te hebben gehad aan sport in Singapore. Het eiland is volgebouwd met tennisbanen, zwembaden, golf courses en heeft zelfs in het midden van de stad op prime lokatie The Singapore Cricket Club. Een groot open veld midden tussen de St. Andrew kathedraal, het CBD (Central Business District) en Suntec City, geflankeerd door 2 oude koloniale panden waarin zich de chique club huist.

Maar tot dusver ondanks dat we nog steeds geen vaste plek hebben in Singapore, wel ondertussen een aantal biedingen gedaan trouwens, zijn we lekker aan het sporten. We hebben een redelijk zwembad op het dak van het serviced appartement, tennis buddy is reeds gevonden en hopelijk kan ik hiermee wekelijks een paar liter ongezonde stoffen in zweet omzetten. Daarnaast probeer ik met een lokaal clubje 5 tegen 5 te gaan voetballen in de kooi, ook wel futsall genoemd zoals ik ook in Tokyo deed. En…. hebben we onszelf ingeschreven voor golf lessen (eindelijk!). De golf lessen waren nodig na een jaar aanklooien op de Japanse banen en vanwege het feit dat hier weer erg moeilijk word gedaan over handicaps, membership e.d. hebben we besloten die maar een keer via de officiële kanalen, voor eens en voor altijd te bemachtigen.

Kortom we lijken langzaam in beweging te zijn voorzien, even nog huisje regelen, op het moment van schrijven houden wij onze vingers gekruist wachtend op een antwoord in de huidige onderhandeling, en dan doen we nog een gym en yoga school in de mix en misschien wil ik nog op boksen (p.s. Ma, niet voor het eggie, alleen de training!)

Dacht ik toch dat ik gewoon met Engels aan de slag kon hier. Had nog niet gehoord dat bijv. het leren van Chinees nodig leek om te kunnen functioneren op deze oude Engelse kolonie. Maar deze Commonwealth heeft zijn eigen trucje om je toch nog even goed te laten inlezen voordat je jezelf local mag noemen. Singapore lijkt van afkortingen te houden, er is geen conversatie, bord of uitleg mogelijk zonder. Hier een kort lijstje waar ik in de afgelopen twee weken tegenaan ben gelopen.

CBD = Central Business District, zou ook gewoon “centrum” genoemd kunnen worden
ERP = Electronic Road Pricing, of te wel; Toll
ECP = East Coast Parkway, snelweg via de Oost kust
CTE = Central Expressway, snelweg dwars door het centrum
MRT = officieel SMRT, Singapore Metropolitan Rapid Transit Corporation, soort van NS, maar eigelijk bedoeld men hiermee de metro.
IR = Integrated Resort, bestaande uit 2 Casino’s en 1 Universal Studios kortom hebben niets met elkaar te maken… maar de mensen hier hebben het over de “I.R.” geen idee waarom.
PIE = Pan Island Expressway
EDB = Economic Development board, of te wel EZ
HDB = Housing Development Board, of te wel ruimtelijke ordening en sociale woningbouw in een
4D = Four digits, the local lottery
LKY = De grote man himself, ook wel de architect van Singapore genoemd, met als echte naam: Lee Kuan Yew
MOM = Ministry of Manpower

En een hele mooie die ik nog vond is:
A*Star = Agency for Science, Technology and Research

Hier hou ik even op, er zijn er nog honderden, echt te veel om op te noemen. Ben er redelijk duizelig van en mijn dyslexie help ook niet echt. Maar we blijven oefenen, en net als het vinden van de weg met de vele bochten en ondergrondse wegen zullen we ook dit varkentje wassen in geringe tijd.

Okay dan nog eentje omdat ik het niet kan laten, en de leukste voor het laatst:
5C’s = Cash, Car, Credit card, Condominium, and membership(s) of Country club, alles wat een Singaporees echt wil en geluk maakt. Meer hier over op Wikipedia, zo weet je een beetje waarmee we hier te maken hebben.

Maar verder met het verhaal want zo denken we tevens deze week een huis te kunnen versieren…. tenminste regelen, en dan zo snel mogelijk versieren met onze spulletjes die hier reeds zijn aangekomen en staan te trappelen in de opslag van de haven om uitgepakt te worden.

Verder vandaag een leuke lunch op het programma, en dan door naar mijn nieuwe kantoor wat ik afgelopen vrijdag een beetje heb kunnen inrichten, met wat Holland promotie posters met daarop tulpen, molens, kaas en grachten. Ik ben nog niet officieel begonnen, maar daar de tijd dringt wel alvast erin gesprongen als nieuwe “Executive Director” van de Nederlandse Kamer van Koophandel in Singapore, een entiteit genaamd: DutchCham. De titel klinkt spannender dan het is, al hoewel het een super leuke uitdaging is en een prachtige binnenkomer in Singapore. In deze rol ga ik proberen met de 9-koppige board een succesvolle kamer op te zetten die een echte representatie is van het Nederlandse bedrijfsleven in Singapore.

En “last but not least” is Marit druk met de combinatie werk en huizen goedkeuren en hebben we beide onze sociale verplichtingen links en rechts en ontmoeten we dagelijks vele nieuwe mensen. Kortom weinig te klagen, zeker geen depressieve gevoelens en hopelijk snel nieuwe berichten over huisjes, e.d.

Helaas is onze tijdelijke huisvesting iets minder goed voor elkaar. Buiten het feit dat het altijd een beejte behelpen is zonder je eigen spullen en levend uit een koffer. Is het een beetje een oud hok, met van die jaren 80 meubelen die toen ook al niet in de mode waren. Een Aircon die de hele nacht ratelt en warm water is bij de gratie van de dag. Maar dit zien we dan als een incentive om zo snel mogelijk iets moois te vinden.

Na een week met onze makelaar liepen de frustraties hoog op, daar we nog steeds niets gezien hadden wat ook maar in de buurt komt van wat we wilden. Zodoende is een door vrienden aangeraden makelaar reeds gesneuveld. Onze eerste aanvaring met de Chinese mentaliteit in het land. Makelaars hier, net als in Nederland trouwens, lijken er niet om te schromen om te pas en te onpas te liegen. Ik denk dat ze het zel niet eens meer door hebben. Terwijl ik op huizenjacht ben en op de passagiersstoel van de auto bijna alle gesprekken via de speakerphone van de makelaar kan volgen, betrap ik haar op een gemiddelde van 2 leugens per gesprek. “Het verkeer is verschrikkelijk”, “Nee, dat huis is al weg”. Wat gebeurde er respectievelijk; mevrouw de makelaar had al een beter huis gevonden en de klant die te horen kreeg dat het huis al weg was, was net afgekeurd door de huisbaas omdat ze geen Indiërs in het huis wilden hebben.
Na 3 dagen op mijn lippen bijten is het donderdag geëscaleerd, de leugen werden te veel en frequent en het vertrouwen werd aangekaart door Marit (”Dutch powerhouse walst over onzeker Chineesje” werd er via de SMS gequote nadat het nieuws ook onze vrienden hier bereikte via de tamtam).

Kortom we beginnen weer opnieuw. Gelukkig een leuke Nederlandse dame ontmoet, die hier haar eigen makelaarsbedrijf heeft en reeds jaren in Singapore woont. Dus de verwachtingen voor de aankomende week zijn weer hoog gespannen, en hopelijk op deze blog snel goed nieuws!

P.S. heb me iPhone bij me, dus mailen kan nog steeds, al is het allemaal iets langzamer.

Happy Holidays.

Ondanks dat we het heerlijk avondje in thema hebben ervaren, is Sinterklaas hier altijd wat eerder. Daar ik dit jaar voor de 4e keer mocht aanrukken en 3e keer als heuse, enige, echte, officieuze Sinterklaas met de ferry op de kade van Yokohama Minato Mirai. Een overweldigende hoeveelheid kinderen stonden reeds 30 minuten voor aankomst luidkeels te zingen. de ene keer in Tokyo, toen nog met een van mijn partner die hier op bezoek was als piet en de daaropvolgende 3x met ex-roomie Piet(er), hebben geen windeieren gelegd. Totaal in de rol, met vooral zeer veel slechte teksten konden we dit keer wederom met prachtig weer de kleintjes om de tuin leiden. 9:00 s’ochtends gaat de schmink erop onder het genot van eerst een koffie en dan snel gevolgd door het eerste biertje, want die baard kriebelt zo. 11:30 maken Sint en hoofdpiet in de persoon van Pieter, hun opwachting in Yokohama aan de kade waar dit jaar niet meer gestrooid mocht worden, vanwege de enorme rommel die dat schijnt op te leveren. Dus handje voor handje werd het snoepgoed uitgedeeld en zie je ook meteen dat die ingevlogen 15 kilo pepernoten een stuk langer mee gaan.
Daar de Sint een jaartje ouder word, word er door de dames van Yokohama een prachtige lunch georganiseerd voor het gehele gezelschap uit Spanje waarbij de baard even af mag. Dit jaar was het hele ensemble toch zo’n 8 man sterk. Direct na de lunch is het op naar de club, wel te verstaan de Yokohama Country and Atlethics Club. Ja, het is hard werken op zo’n dag. Een voor een mogen alle 80 Mexicaanse griep potentieeltjes even bij de Sint opschoot. Heerlijk om te zien wat een overwicht die Sint heeft met zijn (roet)Zwarte Pieten. Pieter vertelde mij dat 2 weken na dato hij soms nog met zwarte vlekken op zijn kussen wakker wordt. Schijnbaar druip er afentoe nog wat uit het oor ;-) Het ene bacillendragertje is nog meer onder de indruk dan het ander, en sommige van hen kan niets meer dan vanuit mijn schoot een blinde staar als antwoord geven op ieder gestelde vraag. Dan druipt er een snottebel naar beneden, word de Sint nog even verblind door 2 flitsende camera’s en dient hij met microfoon in hand nog wat tijd te rekken want het cadeautje kan niet worden gevonden door Piet.
Nadat alle 80 poepluiers vol gebaggerd zijn, en goed stoned van de kleurstoffen, allemaal even aandacht en een leuk cadeau hebben mogen ontvangen verlaten wij onder een vals gezongen Sinterklaas hit het pand en begint na dit heerlijk middagje ons heerlijk avondje.
Dit heerlijke avondje is traditie getrouw een heerlijke borrel bij de Van Den Maarels, waar Liezette, de vrouw des huizes, een koelkast vol champagne en bier heeft staan en tafels bekleed met kazen, salades en ander fantastisch voer. Tevens heeft Eric, hoe hij het doet weet niemand, geregeld dat er midden in de huiskamer een full size pool tafel staat, wat na een paar glazen de main entertainment van de avond word. Verder meen ik mij te herinneren dat we om half vijf s’ochtend pas weer in ons bed lagen. Dank Liezette, het was weer een mooi tafereel en waardig aankomst en afscheid van deze Sinterklaas.

Photos voor mensen met acces tot Facebook

Uit het oog, uit het hart kan snel gaan. Toch zal er voor de mensen die samen met mij het Tokyo kantoor hebben opgezet altijd een plekje bewaard blijven. Ik denk dat ik een leuke baas ben, maar ben tegelijkertijd prima in staat door manipulatief verantwoordelijkheden op te leggen, en zo soms het diepste uit mensen te halen. Vertaald in resultaat en soms dus lange werkdagen hebben deze mensen stuk voor stuk super hun best gedaan de laatste 3 jaar om er een succes van te maken in Japan. Ik zal nooit vergeten de eerste opdrachten waarbij ik alles zelf vanaf de keukentafel deed. Of wanneer er gebrek was, zelf op de fiets te springen om de laatste beetjes bij elkaar te sprokkelen.
Na dat eerste jaar, waarin ik meeste uren moest besteden aan de bureaucratie omtrent het opzetten van het bedrijf en alle Japanse futiliteiten daar omtrent, kwamen langzaam maar gestaag mijn redders in nood.
Te beginnen met:

Atusko (op de foto 4e van rechts)
Atz, is mijn rots! Een moeder van 2 kinderen, opgegroeid op internationale scholen in Tokyo en New York. Als er iets gedaan moet worden dan is er geen stoppen aan totdat het voor elkaar is. Ik weet nog goed dat wij elkaar voor het eerst tegen kwamen en ik haar vertelde over een part-time positie die misschien 2 uur per dag in zou nemen. Nog iedere dag herinnerd ze me hieraan, daar zij de baan heeft aangenomen en er de eerste maand zeker zo’n 12 uur per dag aan heeft moeten werken.

Shiori (op de foto 3e van links)
Shiori kwam snel na Atsuko. Een fantastisch creatief persoon. Voor mijn afscheid heb ik van haar dan ook een prachtig portret van mijn persoon gekregen. Shiori was de eerste echte full-timer in ons toenmalige 9.2 viekante meter kantoortje, zaten wij maanden lang recht tegenover elkaar.

Hyejoo (op de foto 4e van links)
Hyejoo is erbij gekomen om de Koreaanse kant te versterken, voordat we het wisten was het Japan kantoor geheel verantwoordelijk voor Korea en Hyejoo wist zich te ontpoppen tot een heuse superster.

Keiji (op de foto 5e van links)
Daar er een duidelijk gat viel in het midden-management is na veel sollicitaties Keiji uit de bus gekomen een kerel van 36, met zwaar Japanse achtergrond en werkethiek. Dit was mijn echte uitdaging in het laatste jaar AQ. Al snel werd duidelijk dat hij de grote opvolger moest en kon worden. Tot dusver presteerd hij dagelijks boven verwachting en maakt hij mij en vele andere trots, met zijn enorme drang om te leren en te ontwikkelen. Wat bijna ondenkbaar leek, het toevoegen van een Japanner aan het management, lijkt met Keiji zeer goed te gaan.

Kyoko (op de foto 2e van links)
Kyoko is onze office manager, ook moeder van 1 manneke. En super steady in omgang en afspraken. Kyoko zorgt ervoor dat er dingen geregeld worden en niet in de backlog terecht geraken.

Chitose (op de foto 1e van links)
Chitose is er op mijn laatste dag bij gekomen, zij helpt met operaties en is vooral een uitvoerende kracht, de nodige uitbreiding met alle nieuwe contracten die er in de laatste maanden zijn binnengehaald

Shinako (op de foto 2e van rechts)
Shinako is een heel ander verhaal, namelijk het Wasara verhaal. Binnen de radiostilte van het afgelopen jaar heb ik niet stil gezeten en hebben we een exclusiviteitscontract met een Japans papier bedrijf weten af te sluiten voor de export van Wasara producten naar 14 landen in Europa. Daar de tot stand koming van dit contract een heftig contact met zich meebracht was de lieftallige Shinako ook uitgenodigd op mijn afscheidsetenetje.

En last but not least, Jacinta! (op de foto 3e van rechts, staand)
Ondanks dat zij geen oficieel werknemer van AQ is, heeft zij wel degelijk zeer veel bijgedragen. Al was het alleen de mentale steun en coaching die ik heb mogen ontvangen. Vaak sprong Jacinta in wanneer het te druk werd, hielp zij waar het nodig was en is ze het geweten van de toko geworden. Dit manifesteerd zich tegenwoordig in directe, wekelijkse coaching van Keiji. Zonder Jacinta was het nooit gelukt.

Gelukkig mag ik datzelfde zeggen voor alle bovenstaanden en was ik erg blij aan het einde van de avond over de ontzettende hoeveelheid liefde die ik heb gekregen. Het mooiste kado begeleidende briefje luidde:

“Hi Richard,
I already said this many times before but I’d like to say again (when I’m not drunk)
Thank you for being such a great boss!
I wish you the best and happiness for your future “

Ik zal ze missen!

Etentjes met Pieter, Jacinta en andere vrienden in Tokyo hebben Eric, die een notoire lezer van mijn blog was en nog steeds is, een goed begrip kunnen geven van mijn leven in Tokyo. Bij ieder gebouw of wijk die ik laat zien weet Eric probleemloos het juiste blog-stukje te citeren. Zo erg zelf dat ik soms het stukje moet teruglezen en tot de conclusie moet komen dat ik mijn mening soms zelfs aan moet passen ;) Net als bij het bezoek van Taco zit er een tweede laag in de Tokyo tour, daar het voor vele dingen die we zien en doen bij E & P voor het eerst is en voor mij waarschijnlijk een laatste. Een yakitori eten onder het spoor, struinen door mijn favoriete wijk Shimokitazawa, je voeten laten schoonmaken door Dr. Fish. Dr. Fish is een bad gevuld met kleine visjes die wanneer je je voeten voorzichtig in het bad laat zakken je bespringen met de intentie je dode huidcelletjes op te eten. Dit gekietel levert vaak hilarische momenten op. Bij mij staan dan altijd de tranen in mijn ogen gedurende de eerste 5 minuten van het bad.

Tijdens dit schrijven ligt Eric nog te slapen en is Patries net de deur uit gerend om te zoeken naar een verjaardagstaart. En tevens is het de laatste dag van hun bezoek, waarbij shoppen voor souvenirs en andere rariteiten waarschijnlijk de hoofdmoot zal zijn. Vanavond nog even een paar sushi’s happen bij de Gonpachi of andere tent en dan is het alweer voorbij. Echter dan is de rust nog niet helemaal weder gekeerd want zullen we ons moeten opmaken voor nog 1 dag bezoek van een vriendje van Marit direct gevolgd door een opwachting van Sinterklaas en Piet(er) te Yokohama, zaterdag a.s.

P.S. fotos van het bezoek volgen snel….

De hectische week in Singapore, was vooral druk doordat er vele dingen tegelijk liepen, emails over werk, vakantie, verhuizingen, visa aanvragen, en ga zo maar door. Dit zorgde voor volle email inboxje bij ons beide, maar met minimale internet connectie en druk programma’s lijkt het erop dat we niet alle email even aandachtig gelezen hebben zo ook de email van de verhuizers. De verhuizers vroegen langs te mogen komen om een aantal dingen door te spreken zoals vertrek en aankomst data, wat er per lucht en wat er per zee vracht kon. Deze gesprekje duren vaak iets meer dan een uur, en daarom hadden we de meneer besteld op maandag 9:30 ’s ochtends. Echter om 8:45 ging de bel reeds en vroegen we de meneer om ons wat extra tijd te gunnen zodat we nog even rustig konden douchen en ontbijten. Geen probleem zo gezegd, zo gedaan en om 9:30 ging keurig de bel weer. Na de nodig introductie, de meneer van het verhuisbedrijf genaamd Aki van Crown Relocations, gaat de bel weer en stormt er een snel sprekende Japanner naar binnen. Ik vraag wat deze meneer komt doen, en hij verteld ik ben van het verhuisbedrijf en mijn naam is Maki van Asian Tiger Movers.

Wat blijkt hebben we nooit gezien dat we aan het emailen waren met 2 verschillende bedrijven. En zijn de heren concurrenten die beide een quote moeten inleveren volgens Unilever policy. Na de nodige hilariteit heb ik de heren een kopje koffie in geschonken en hebben we besloten om het intake gesprek tegelijkertijd met Maki en Aki samen te doen. Jammer genoeg voor Maki was ik vergeten dat de melk nog van voor Singapore was, bleek achteraf. Maar als een echt Japanner betaamd heeft hij het bakkie met zure melk keurig op gedronken zonder te klagen… punten voor Maki. Waar ik een beetje strijd had verwacht waren de heren zeer aanvullend, en gecomplimenteerde elkaars bedrijfs folder. Maki moest nog even kwijt dat de folder van Aki toch een stuk mooier was maar daar wilde Aki natuurlijk niet van weten.

Na een uurtje waren we klaar. Schijnbaar past het allemaal keurig in een container. Echter ik verdenk de heren ervan, en terecht, na deze ervaring samen even een koffie te zijn gaan halen bij de Starbucks omdat ze daar nou eenmaal lekkerdere melk hebben en ben zeer benieuwd of de prijzen überhaupt uit elkaar gaan lopen ;)

Uiteraard hadden we reeds voor dit bezoek vele tips gekregen van vrienden en kennissen. En het lijkt erop dat deze inderdaad allemaal goed bedoeld waren en redelijk accuraat. Het is ongelooflijk hoeveel hier gebouwd word, en dat constant. Ik weet nog goed uit Nederland dat ik we nog wel eens klaagden over altijd openliggende straten en constante renovaties. Maar let wel, dit is een geheel nieuwe definitie en dimensie van constante ontwikkeling. Tegelijkertijd is dit ergernis nummer #1 in dit land en houden wij ook wel van een beetje rust rond 7 uur des ochtends op de gemiddelde zondag. Zodoende lijkt het erop dat we mikken op D-09 en D-10 (district 9 & 10) aan het einde van Orchard tot aan Bukit Timah en Holland Village.

1 keuze lijkt gemaakt. Nu op naar de volgende want hier vraagt de makelaar je eigenlijk maar 1 vraag: Welke lifestyle heb je het liefst. Kortom geef aan dat je graag tennist en golft. Dat je graag rustig een boek leest in je eigen tuin en dat je einde middag graag boodschappen in de buurt zou willen doen… Hierop word een selectie gemaakt en word je van high-rise (zie plaatje: links onder) naar shopper house (zie plaatje: links boven) en van Black & White (zie plaatje: rechts boven) naar condominium (zie plaatje: rechts onder) gesleept.

Wederom… wordt vervolgd!

Eindelijk dan na meer dan 10 bezoeken aan Singapore ga ik misschien wel een leuke bezichtiging toer krijgen van Jocye. Jocye is onze “relocation” dame van het toepasselijk genaamde bedrijf: Orientations Pte. Ltd. “Aan uw linkerhand een shopping mall waar u kunt winkelen aan uw rechterhand een shopping mall waar u kunt winkelen.” Je kunt wel merken ik ben heel benieuwd. Dag 2, 3 en 4 gaan we echt aan de slag, vroeg in de morgen warm aangekleed, in vol ornaat en tot de tanden gewapend op heuse huizenjacht. Eerst ga ik op een kleine scouting en bij eventuele goedkeuring zullen de appartementen, of losstaande villas worden ge-shortlist. Waarbij op de laatste dag, Marit ook mee gaat op jacht en zal blijken of er een keuze gemaakt kan worden uit de huidige aanbiedingen.

We hebben al veel gehoord over dit soort bezoeken. Niet geheel positief, over het algemeen gebeurt het vaak dat je om een huis met tuin of balkon en minimaal 2 slaapkamers vraagt, liefst in district 10 of 11 en dus….. Mr. Chong je meeneemt naar een high rise voor het bezichtigen van een appartement op de 52e verdieping met 1 slaapkamer in district 7 en daarna nog twee soortgelijke opties in de districten 4 en 7. Toch heb ik er wel zin in. Jammer genoeg gaat net de dag voordat ik aankom een van mijn goede vriendjes verhuizen na ruim een jaar Singapore terug naar Europa. Beetje onfortuinlijk, maar we willen natuurlijk niet in een al te gespreid bedje terecht komen. Een beetje avontuur mag wel, zeker in Singapore, dus het zal wel voor een reden zijn.

In ieder geval vrijdag vliegen we op Singapore en volgende week waarschijnlijk verder verslag.

Zo heb ik op de maandag om kwart voor acht mijn yogales, maar dat betekend dat je goed op moet letten hoe laat je eet. de les duurt tot kwart over negen, voeg daar een kwartiertje wind-down en verkleden aan toe en het is alweer half tien. Eigenlijk te laat om te eten. Niet goed voor je volgens de overlevering. Dus dat betekend dat je voor de les de juiste voedingsstoffen reeds tot je hebt moeten nemen maar er is niets ergers dan met een volle buik je in de meest onmogelijke posities te wurmen. dilemma, dilemma! Toch is dit niet onoverkoombaar door thuis te koken en een beetje op tijd zeg zes uur aan tafel te gaan. Niet zo gezellig, maar wie gezond wil zijn kan niet altijd even gezellig meedoen, iets dat duidelijk gebleken is en vooral zichtbaar word bij het bekijken van de alcohol inname. Toch is zes uur aan tafel zelf voor mij met alle vrije tijd een lastige. Dus kwam ik op het fantastisch idee gezond uit eten te gaan. Naast de yoga zit zo’n Health tent, ik was er wel eens voorbij gelopen maar nooit echt verleid om daar te gaan lunchen, maar zo vlak voor de les leek mij dit ideaal. Wat kan een mens zich vergissen zeg maar.

Na een keurige verwelkoming zat ik aan een houten tafeltje druk door de menukaart te spitten, maar kon niet echt iets van mijn smaak vinden. Het was allemaal wel heel erg healthy. Het duurde zeker 5 minuten tot ik helemaal terug bladerde en op de eerste bladzijde, vlak onder het logo de tekst aantrof:
No meats, No fish, No eggs, No dairy, eat healthy be happy!
Het met veel groen en hout aangeklede restaurant dat naar de naam J’s Kitchen luisterde bleek niet organisch of macrobiotisch maar geheel vegan…
Kortom na 3 verschillende soorten rauwkost te hebben weggespoeld met macrobiotische appelsap, kwam de soyaburger… misschien wel de allerklefste hap die ik ooit tot mij genomen heb. Let wel… ik eet alles, en vind het meeste nog best lekker ook. Zo ben ik bijvoorbeeld ook tofu gaan appreciëren hier in Japan, maar een soyaburger dat is wel zo verschrikkelijk naar. Wonder boven wonder heb ik het toch grotendeels opgegeten, en dat was maar goed ook want aan de plas zweet op mijn yogamatje was te zien dat ik hem ook binnen het uur geheel verbrand had. Maar wijze les: Vegan, niet doen!

Kortom 3x raden waar ik afgelopen vrijdag op zoem-zoem geluidjes in onmogelijke kleermakerszit, moeilijk adem halend, diep in gedachten, concentrerend op het biertje wat we daarna met zijn drieën zouden gaan drinken, was…. Juist,ik zat op een yoga matje!

Wat een marteling, iedere positie of pose of standje of hoe je het ook wilt noemen, was onmenselijk voor de stijve hark die ik ben. Het beginnersklasje noemen ze dat, focus op juiste positie en ademhaling. Ik denk dat ik geen enkele positie juist heb uitgevoerd en mijn persoonlijke Co2 uitstoot was minimaal 2x dat van het hele zooitje bij elkaar. Piet naast mij en Jacinta verderop hadden tussen alle “facedown standing dog” genoemde poses uiteraard genoeg extra energie om af en toe net iets te ruim glimlachend mijn kant op te kijken. Pieter en Hin, zoals we Jacinta noemen, waren overigens de boosdoeners die mij letterlijk in deze volstrekt onmogelijke positie had gekregen.

Nu was de iets wat “stijve” leraar, of misschien is dat niet het juiste woord in dit geval, gelukkig erg vocaal en konden de instructies zo makkelijk worden opgevolgd. Dus linker been op rood, rechter knie op groen, etc… makkie! Was het niet dat mijn links en rechts niet meer is wat het geweest is, en ik zodoende nog wel eens geheel tegen de richting mij in zeer vreemde houdingen bevond. Af en toe schiet je natuurlijk ook geheel ongepast in de lach, wanneer in gedachten verzonken tijdens de Indiaase Punani muziek ineens Youp van ‘t Hek zijn entree maakt en heel hard brult: “Oker is een juich kleur!!!”

Maar dat is nog niet alles want dan komt het allermooiste: de volgende ochtend!!
AUW… dat is alles wat ik erover los kan laten!!

Ach, weet je… ik vond het eigenlijk hartstikke leuk, en het is net zoals een aantal jaar geleden met de Karaoke Volgende week gaan we weer, maar het is gewoon te leuk om er geen grapjes over te maken.

Disclaimer: Don’t try this at home!

Nee, zonder alle gekheid, ik heb natuurlijk overlegd met Marit en was financieel in staat deze keuze te maken en zodoende kan ik zeker tot het einde van dit jaar genieten van echte vrije tijd! En ondanks dat ik pas een week “vrij” ben, geniet ik er nog met volle teugen van. Ik heb voor mezelf wel een bepaalde routine bepaald, zo sta ik gewoon vroeg op en ga ik naar de gym en zorg ik ervoor dat ik iedere dag een afspraak heb geplanned, voor lunch, diner of de ouderwetse koffie.

Het is leuk om te zien hoe creatief je word van niets doen. De reset m.b.t. mijn “werkleven” zorgt voor allerlei nieuwe impulsen. Zo ben ik momenteel 3 boeken aan het lezen: “The Goal”, een management boek; De nieuwe Dan Brown: “Lost Symbols” en de klassieker “Walden”, van en over een man die ook “niets” doet. Daarnaast heb ik me ingeschreven voor een proefles: Stand-up Comedy en ga ik vrijdag voor het eerst naar een Yoga klasje. Ik ben bezig in het “Wine for Dummies” om zo alles te weten te komen over wijnen en bezig met het ontwikkelen van een aantal iPhone applicaties. Ook heb ik aardig wat tijd om mijn kunsten in de keuken te verbeteren met wat kokkerellen. Verder heb je eerder kunnen lezen dat we flink aan het rennen zijn en met de dagelijkse afspraken en de gym incluis, vermaak ik mij dus dagelijks prima.

Ik kan hier wel aan wennen, en mocht dat niet het geval zijn dan staan er vanaf 26 oktober tot 28 november non-stop bezoek en reisjes op het programma. Zo zie je maar, ben alweer bijna aan vakantie toe.

Het rondje “bochi”, vernoemd naar de Aoyama bochi of te wel de Aoyama begraafplaats vlak bij ons huis, is zo’n 4 kilometer en duurt een kleine 20 minuten. Misschien niet genoeg maar wie weet in de nabije toekomst kunnen we een extra blok pakken om zo naar de 5K te klimmen. Een vriend die hier het Ritz Carlton in Tokyo runde vertelde mij eens dat hij aan een van zijn gasten Will Smith heeft gevraagd hoe hij zijn conditie en vorm behoud. En Will Smith kwam met een zeer simpele methode; hij antwoordde namelijk: Ik doe niet anders dan iedere dag 5 kilometer rennen. Als je iedere dag 5km rent dan veranderd je lichaam. Je lichaam past zich aan en blijft in vorm. Uiteraard zal deze acteur voor een film en tussendoor ook nog wel eens in de gym te vinden zijn. Maar de simpele filosofie spreekt mij in ieder geval wel aan dus wie weet…. Proberen kan in ieder geval geen kwaad.

Het enige echte probleem is dat rennen natuurlijk super saai is. Nu maakt de Tokyo skyline het al een stuk interessanter en het af en toe afwisselen van de route helpt ook. Maar nog veel mooier is het spul waarmee Nike op de markt is gekomen. Nike heeft in samenwerking met Apple “Nike+” weten te ontwikkelen. Dit product is eigenlijk gewoon een website en een sensor. De sensor die zich in je schoen begeeft stuurt tijdens het rennen data naar je iPod waardoor je tijdens het rennen informatie krijg over afstand, tijd en andere data terwijl je naar je favoriete muziek aan het luisteren bent. Thuisgekomen synchroniseert de iPod de data met de Nike+website en kun je zo door middel van een persoonlijk inlog naar al je data kijken. Bijv. Aantal runs, hoeveel kilometer, minuten per kilometer, verbrande calorieën, etc. Tevens kun je voor jezelf doelen/targets instellen en met vrienden connecten en zo vergelijken. Een mooie tool die het rennen iets leuker maakt.

Huidige challenges zijn nog 19 runs voor het einde van het jaar, 2 x 5km rennen binnen 20 minuten voor het einde van het jaar en het verbranden van nog 6000 calorieën ook voor het einde van het jaar.

We zijn op weg en daar ik net mijn snelste kilometer ooit heb gelopen, kreeg ik op mijn iPod het volgende voice bericht: “Hi, my name is Lance Armstrong and I would like to congratulate you with your fastest run so far, keep up the good work.”

Het heeft mij in ieder geval “getriggered” om weer eens een stukje te schrijven en dat na bijna 2 jaar afwezigheid. Een periode waarin ik ben samen gaan wonen met Marit, het letterlijk 2 jaar “Work hard! Play hard!” is geweest. Lange uren, heftige stress, maar daar stond champagne, 3-sterren tenten en golf weekendjes tegenover. Het afgelopen jaar heeft Marit denk ik 5 keer de wereld rond gevlogen en zo genoeg punten verdient dat wij tegenwoordig familie business class kunnen laten invliegen op slechts punten. Er zijn in die tijd ook veel vrienden weg gegaan uit Tokyo, om terug te gaan naar Nederland of de wereld verder ontdekken in plekken als Singapore, Shanghai, Hong Kong en zelfs Antwerpen. Het is een gekkenhuis geweest en nog steeds een beetje, gelukkig hebben Marit en ik een hele goede tijd samen, en doen we veel samen. Tevens heb ik in deze periode ervoor gekozen om niet verder te gaan met AQ en op zoek te gaan naar nieuwe uitdagingen. Iets dat een tijdperk in mijn persoonlijke leven afsluit. Het zijn de laatste maanden hier in Tokyo, daar we voor het eind van het jaar onze spullen gaan pakken om te verhuizen richting Singapore. In Singapore gaan we voor het eerst samen het avontuur aan en we kijken er erg naar uit .

Alhoewel ik de “Lemmings” op straat en fluitende politiepetten naast de stoplichten niet zal missen zullen we toch met pijn in het hart afscheid nemen van Tokyo. Gelukkig is het nog niet zover, en heb ik de kans om de komende 2 maanden stress vrij en in een uniek relaxed situatie alle dingen te doen die ik nog wou doen in Japan.
Ook hoop ik hierover weer af en toe een stukje te kunnen schrijven.

To be continued….

Pieter waarbij ik aanvankelijk 21 dagen zou logeren tot ik een nieuwe ruimte had gevonden na het vertrek van Ine heb ik op 21 maanden (tijd vliegt!!) aanwezigheid getrakteerd. Een fantastische tijd waar ik hem eeuwig dankbaar zal zijn. Maar beide wisten we het, er komt een dag dat de vrijgezellen zich zullen laten inlijven en in dit geval was ik de eerste gelukkige.

En zo geschiedde het dat Piet en ik in plaats van huisgenoten, nu buren zijn. Gelukkig komt hij zo een hapje eten.

2 weken geleden heb ik het busje volgeladen met mijn rotzooi, ben ik de hoek om gereden en heb ik 50 meter verder het busje weer uitgeladen. Een prachtig appartement dat ik samen met Marit huur in hartje Tokyo, voorzien van alle, maar dan ook echt alle gemakken: prachtige keuken, vloerverwarming, 3 toiletten (met boordcomputers), 2 slaapkamers, 2 badkamers en geloof het of niet een tuin!!
Een paar uur nadat ik mijn spullen had gedumpt in het nieuwe paleisje, moest ik alweer op het vliegtuig springen en zo heeft Marit de rest in haar eentje moeten doen. Aan de ene kant een zeer ernstige zaak, aan de andere kant het is er een stuk mooier op geworden, zeg nou zelf; Inrichten moet je aan de dames laten. Het is een fantastische stek geworden.

Sinds mijn terugkomst uit Nl en Berlijn waar ik een week was voor zaken, zijn we flink in de weer met het ophangen van schilderijtjes, vinden van allerlei missende items zoals: toilet handdoekjes, decoratie kaarsen, cappucino kopjes, je kent het wel. Maar tot dusver het meest lastige is toch wel tuinmeubilair. Daar er bijna geen tuinen zijn en in Japan een tuin niet is om in te zitten maar om naar te kijken, kunnen we kiezen tussen plastic kuipjes of spullen gemaakt van subtropische kruimelhout met roestvrij stalen schroefdoppen a 7000 euro per stoel. Kortom dat is nog een redelijke missie. Maar dat het er mooi uit gaat zien en eigenlijk al ziet is een feit. Zo mooi dat foto’s het tekort doen.

Kortom iedereen die al een keer langs is geweest of dat nog niet gedaan heeft is van harte welkom in onze gastenvleugel.

Uiteraard was dit weer een wijze les, ik heb af en toe even gedacht dat alles echt weg was, en om de ongemakkelijke adrenaline stoten die je dan door je lichaam gieren in de toekomst te vermijden zal ik nu ook snel wat van deze stukjes in hardcopy gaan opmaken. Een ongeluk zit in een klein hoekje, deze keer was het een server update onschuldig leek maar toch enorme schade heeft toe weten te brengen aan de database. Niets is veilig, je kan nooit genoeg back-ups hebben.

Ondertussen, in de “unplugged” dagen is er weer een hoop gebeurt. Naar NL en Berlijn geweest, meet the parents, een nieuw kantoor, nieuwe werknemers, mijn eerste keer IKEA in Japan, Schaatsen met de Nederlandse club, goede vrienden die er een dreumes bij gekregen hebben, te veel om op te noemen. Ik zal proberen nadat ik alles op zijn plaats heb deze verhalen ook zo snel mogelijk toe te voegen.

En niet geheel onbelangrijk ik kan weer lachen (al zou je het misschien niet zeggen op deze foto ;)!

Vrijdagavond heb ik de trein naar Yokohama genomen omdat ik bij Fie & Jasper zou blijven slapen die met de kinderen ook zouden gaan schaatsen de volgende dag. Aangekomen in Yokohama viel ik direct met mijn neus in de boter daar een van de kids van een van de Nederlandse families jarig was en zodoende de heleboel was opgetrommeld voor in de ene kamer het kinderfeestje en in de andere kamer de grote mensen dorst die een vrijdag met zich mee kan brengen. Vele Nederlandse expats wonen in Yokohama op 30 minuten van Tokyo. In Yokohama is de kwaliteit van het leven (voor gezinnetjes) beter, dat wil zeggen betere internationale scholen, rustigere wijken en wegen, meer ruimte en groen, maar tegelijkertijd uiteraard ook helemaal niets te doen. Na een korte dwaaltocht door de Yokodrama hills kon ik eindelijk aanschuiven voor een heerlijke Nasi met een Heineken, gevolgd door speculaas en dropjes met Senseo koffie.

Maar terug naar het hoofddoel het schaatsen. s’ochtends 7 uur op om rond 10′en de ijzers onder te kunnen binden en het klunen naar de schaatsbaan kon beginnen. Schaatsen heb ik zeker sinds mijn 15e of misschien wel langer niet gedaan, en dat was ook zeker te zien de eerste 10 minuten. Als een Bambi op doorlopers met de armen flink in de lucht zwaaiend was het eerste rondje niet echt een succes. Maar het is waar, schaatsen verleer je niet en tegen de tijd van het eerste startschot voor de onderlinge competitie schoot ik met een valse start uit de startblokken. Je begrijpt het, af en toe bijna ingehaald links en rechts en dan zit er maar een ding op: vals spelen! Af en toe een schouder duwtje, een beetje trekken, handje zand in de ogen of op het ijs….schaatsen is oorlog!

Heerlijke dag, in het zonnetje, uitzicht op Fujii, koek, zopie en erwtensoep, helemaal klaar voor de week die komen gaat.

Ben er goed ziek van! Maar er zit maar een ding op, en dat is doorgaan. Al lijkt vandaag daar niet de dag daarvoor!

Terwijl Jip hier was waren ook Marit, Marnix en Barbara er, wat gecombineerd met de super drukte op mijn werk een echte uitputtingsslag was. Maar wel een leuke uitputtingsslag, de aandacht moest wat verdeeld worden over de verschillende sleutelfiguren, andere werkzaamheden en verantwoordelijkheden. Maar genoeg over mij, terug naar lip ….
lip heeft mijn situatie in Tokyo natuurlijk voor het laatst gezien in Fujimigaoka, waar ik met Ine woonde ten tijde van haar eerste bezoek. Ondertussen is er een hoop veranderd, behalve dat ik nu woonachtig ben in het chique Aoyama, waardoor ik al een jaar geen metro meer van binnen heb hoeven bekijken, is ook de hele entourage veranderd. Waar vorige keer nog flink met handen en voeten Japans gesproken moest worden kwam lip over het algemeen weg met Engels en Nederlands.

In de tweede week van haar bezoek was hier het jaarlijkse design festival, met als publiektrekkers “100% design” en “DesignTide” waar artiesten van over de gehele wereld hun gedachtenkronkels showde in alle vormen en maten. Dit zorgde voor een leuke buzz in de stad (die al redelijk bruist zonder al die autonomen ;) met vele evenementen, tentoonstellingen en borrels omtrent design.

Jip en ik zijn ook nog een dagje de natuur in getrokken en hebben daar Mnt. Takao bedwongen en dat afgesloten bij een van de mooiste restaurants waar ik ooit gegeten heb Ukai Toriyama. Andere natuur heeft Jip gezien door een weekendje mee te gaan met mijn grote vriendin Jacinta naar haar buitenhuisje in Misaki aan de Japanse kust. Dit plaatsje dank zijn faam aan de “meguro” (Tonijn). Jaar en dag werd hier de meguro binnen gevaren en verhandeld en dit heeft zijn sporen na gelaten. Als Jip had goed had geraden hoeveel het visje van de foto had gewogen was deze voor haar geweest en was ze danwel rijk danwel eeuwig geroemd om een feestmaal voor het hele dorp.

Het was top om Jip in Japan te hebben, en we hebben afgesproken dat ze nog een keer terug komt, want zelfs 3 weken is bij lange na niet genoeg om te kunnen zien wat Tokyo allemaal te bieden heeft. Ik bedoel ik zit er al 3 jaren heb enkel het tipje van de ijsberg recentelijk ontdekt.

Na een flink gevecht met de bemanning van de lokale veerpont in Yokohama, wat met schoppen en slaan gepaard ging stonden we eindelijk op de voorkant van de Amsterdamse rondvaartboot uitziende ferry in Yokohama, die steevast koerste richting de kade van Minato Mirai waar de goedgelovige Nederlandse kinderen de Sint en zijn pieten luidkeels zingend ontvingen.

De Sint was om 7:00 uur ’s ochtends aangekomen op Narita na een flinke week Bangkok, waardoor hij niet in top vorm verkeerde. Maar dankzij goede zorgen van de organisatie die hem ophaalde op het vliegveld om direct de schmink in te gaan en na een paar whiskey om los te komen zich in het feest gebeuren kon storten.

De schimmel was vervangen voor een cabrio, die dwars door de stad richting de Yokohama Coutry Club scheurde en flink bekijks had onder. de Japanse bevolking, na het warme onthaal van de burgemeester van Yokohama in de persoon van de heer van Bonzel.
Aangekomen op de YCAC heeft de Sint tot 16:00 constant kindertjes op de schoot geworpen gekregen en beduusd van de flitsende camera’s en gillende baby’s is de kinderwens van de Sint weer een jaartje doorgeschoven.

Er zijn in totaal 191 sterren aan 150 restaurants uitgedeeld!!!!

Ter vergelijking: In Parijs zijn slechts 64 sterren te tellen en New York moet het met 42 doen. (Als we in Nederland alle sterren bij elkaar optellen komen we tot een nationaal totaal van 93.)
Acht restaurants in Tokio hebben de hoofdprijs van drie sterren gekregen en 25 kregen er twee. De drie-sterren-restaurants zijn: Hamadaya, Kanda, Koju, Sukiyabashi Jiro, Sushi Mizutani, Joel Robuchon, L’Osier en Quintessence.

Itedakimasu!

“Wat een stad!” heb ik in de eerste dagen talloze maanden uit mijn mond laten ontvluchten. Papong, Sukumvit, The Kings palace, Oriental hotel, Bar Vertigo het is een contrast tussen straatarm en uiterste decadentie. Straathonden, Toektoeks en slopenwijken maar_ ook rooftop terassen waar de Franse keuken word geserveerd op een bedje van …. en met zilveren klossen op de borden.

De reden van het bezoek was de jaarlijkse MSPA conferentie (Mystery Shopping Provider Association), waar Jan spreker was en wij met vijf man (uit Den Haag, Singapore, Kuala Lumpur en Tokyo) bijeen gekomen zijn om de toekomst van de toko te bespreken met de daarbij behorende strategieen en visies. Maandag zouden we beginnen en zo had ik de uitgelezen kans mij reeds op zaterdag richting de hoofdstad van Thailand te begeven om alvast wat site-seeing te doen. -Toek toek-

Toeval wilde dat Pieter ook dat weekend in Bangkok zat met zijn jaarclub om een dag later door te reizen naar het zuiden voor een mooie zeiltocht rond de talloze eilanden net uit de kust van
Thailand.

Een eerste ruige nacht, zorgde ervoor dat ik zondag niet heel veel meer gedaan heb behalve het
aanschaffen van een aantal nep klokjes en een paar mooie manchet knopen. -toek toek-

Het was mijn eerste keer in Thailand en ben bang dat ik nog een keer terug moet komen om de schoonheid van de rest van het land nog eens rustig te bewonderen. Dan word het flink reizen en maximaal “One night in Bangkok!”

Zo trouw als Richard zijn weblog bijhoudt, zo trouw is hij ook in het contact met zijn oude vrienden. Het jaarlijkse Damari-etentje ieder jaar rond kerst in Amsterdam wordt dan ook altijd opgeluisterd met de mooie Japanse avonturen van Richard. Japan stond dus bovenaan op het lijstje van vakantiebestemmingen, zeker toen bleek dat hij nu, mede door mijn toedoen, samenwoonde met Pieter, een oud collega van mij bij Loyens & Loeff. Dus dit voorjaar na een paar telefoontjes een ticket geboekt samen met mijn vrouw Barara voor 2,5 week Japan.
Richard bleek de perfecte gids te zijn voor Tokyo. Zo heeft hij het geluk dat hij voor zijn werk zijn eigen tijd kan indelen vanuit het top gelegen appartement in hartje Omotesando en is hij niet vies van een gezellig drankje of een hapje op z’n tijd. Dit samen met zijn enthousiasme, vrolijkheid en verworven kennis van Japanse taal en cultuur maakte dat wij door toedoen van onze gids een beetje verliefd zijn geworden op Tokyo.

Na Tokyo nog een fantastische rondreis gemaakt per trein naar het zuidelijke eiland Kyushu via Hakone, Kyoto, en Hirosjima. Op dit vulkanische eiland hebben we 5 dagen gewandeld in de bergen en genoten van de heerlijke hotsprings. Ondanks het feit dat we soms wat problemen hadden om de wegbewijzering van de wandelpaden te ontcijferen, hebben we daar een toptijd gehad en veel gezien van de countryside.

Je kan volgens mij deze weblog helemaal volschrijven over de bijzondere eigenschappen van dit volk, maar ik wil me hier beperken tot hun hygiene fascinatie, waar wij Westerlingen lacherig over doen, maar eigenlijk ook nog wel wat van kunnen leren.

Het begint natuurlijk met het logische uitdoen van schoenen binnenshuis, iets wat volgens mijn moeder burgerlijk zou zijn. Dit uitdoen van schoenen wordt, zoals alles in Japan, niet half aangepakt, maar extreem consequent en zonder uitzonderingen. Dit heeft dus tot gevolg dat in Japanse hotels iedereen op slippers of sloffen loopt en dat je je schoenen bij de receptie dient af te geven. Binnen het huis of hotel kan dan vervolgens gekozen worden voor slippers of sokken. Ik ging meestal voor de sokken omdat mijn voeten (slechts maatje 43) niet lekker in de hotelslippers pasten. Bovendien krijg je in een beetje sjiek Japans hotel tweetenige sokjes aangeboden. Je moet deze teensokjes wel eerst als zodanig herkennen en niet zoals ik ze proberen te gebruiken als scrub-handschoen in een hotspring (en dan gek vinden dat alle andere Japanners spontaan uit het bad gingen). Net als je denkt dat je aan de slippers en teensokjes bent gewend, blijkt dat als je in een we gaat er nog speciale wc-slippers zijn, die alleen gebruikt mogen worden voor die twee stappen in de over het algemeen niet al te mime Japanse we’ s.

Een ander mooi hygiëne-fenomeen is het gebruik van mondkapjes. Wij dachten eerst dat deze mens en last hadden van smog. Het bleek echter dat de dragers verkouden zijn en bang zijn om
anderen via hun bacillen uit mond en neus te infecteren. Ook deze kapjes worden volgens mij alleen in Japan zeer consciëntieus gedragen, we hebben onder meer een mondkapdraagster boven op een berg zien hyperventileren omdat zij door de inspanning van het klimmen waarschijn1ijk onvoldoende zuurstof kreeg.

Ik kan zo nog honderd dingen beschrijven over de hygiene van die “gekke” Japanners, maar feit is wel is dat we nog nooit in zo’n schoon land hebben gereisd. Als je meer wilt weten over dit fascinerende land, kanje het beste er maar zelf enige tijd op vakantie gaan en hopen datje in het gezelschap van Richard in Tokyo kan zitten.

En nog even twee mythes uit de weg helpen:
1) Japans is het duur om in te reizen, volgens ons misschien nog wel goedkoper dan Europa, zeker als je een railpass koopt; en…

2) de steden zijn groot maar helemaal niet supervol en druk,en heerlijk leefbaar omdat er veel laagbouw en parken zijn met beschaafd en schoon verkeer.

Het laatste wat ik nog wei zeggen is mede namens Bar:
Richard, maar ook Pieter, onwijs vee! dank voor de toptijd en hopelijk weer tot snel!

Marnix

Marnix, ook een van de fouding fathers van Damari (David, Marnix, Richard), een club met vele tradities en gebruiken die in 1980 werd opgericht in Den Haag op de Nutsschool Zorgvliet! Met alle leden verdeeld over de globe (Londen, Amsterdam, Tokyo), zien we elkaar weinig maar gelukkig zijn alle mannen redelijk proactief en zodoende kunnen alle leden mee praten over Tokyo.

Het leuke in Tokyo is dat er zoveel te doen is en dat de stad genoeg indruk maakt zodat mijn taak een makkelijke is. Lekker uit eten, af en toe een zijstraatje en vele discussies over Japanse gewoontes en gebruiken. Een beetje nieuwsgierigheid en een positieve instelling is alles wat je mee hoeft te nemen om alles eruit te halen. Marnix en Barbara zijn na vier dagen Tokyo vertrokken richting Hakone en Fuji five lake, waana ze zullen doorreizen naar respectievelijk Kyoto, Nara, Hiroshima, Nagasaki en verder onbepaald zuidelijker Japan om daar een aantal mooie wandelingen te maken op Kyushu.

Hopelijk zullen ze over 2 weken met vele verhalen terug keren in Tokyo wanneer Jip en Marit hier ook zijn. Waar ik ze zal vragen een klein stukje over hun ervaringen in Japan te schrijven op deze website.

De dag na het Leids Ontzet, dat hier altijd met grote getallen in opkomst op de ambassade gevierd word met haringen, hutspot, witte brood en overdadige hoeveelheden Heineken bier, heb ik vier vergaderingen. Nu is dat meestal een beetje veel van het goede voor wie dan ook, maar met de ver uiteen liggende locaties in Tokyo en een flinke kater, stap ik na de eerste van de vier in Kamiyachou op de taxi. Bij het instappen begroet ik de taxichauffeur met een niet meer dan normaal “Ohayo gozaimasu” ofte weI goedemorgen. Hierop schrikt te taxichauffeur en vraagt me of ik Japans spreek. Enigszins retorisch maar ik besluit bescheiden te antwoorden met “een beetje”. De vraag zette me aan het denken maar ik liet het van me afvallen, taxichauffeurs in Tokyo hebben wel vaker buitenlanders in de taxi en degene die goed gekleed en niet van heuptas of dreadlocks voorzien zijn spreken namelijk bijna allemaal Japans.

Na de magische woorden “Minimi Aoyama 4-chome” (ons adres) vraagt de taxichauffeur hoe ik wil rijden rechtdoor of rechtsaf. Ook dit is niet vreemd er zijn namelijk meerdere wegen die naar Rome leiden en zo ook naar ons huis. Ik geefhem door dat me rechtdoor het makkelijkste lijkt en we zijn op weg. So far, so good!

Dit alle is redelijk routinematig en ik zak achterover in de met kant beklede achterbank van de taxi. Starend naar buiten waar Tokyo landscape aan me voorbij schiet raak ik verzonken in gedachten over wat er in de vergadering besproken was en wat de volgende mij brengen gaat. Zo scheuren we vier kruisingen voorbij voordat ik bij mezelf denk “hadden we hier niet naar rechts gemoeten?”. Zodoende spreek ik de chauffeur aan en vraag hem of ik weI heb doorgegeven dat ik naar Minami Aoyama 4-chome wil.

“Ja” zegt de chauffeur twijfelachtig, “maar ik weet niet zo goed waar dat is”.
Alright, fair enough … “Kent u Aoyama?”
”Nee”
“Eeeehhhh .. Omotesando?” (grootste, bekendste winkel straat in Tokyo)
”Nee”
“Eeeeeh … OK, Roppongi Hills?” ”Nee die weet ik ook niet!”

Nadat ik even snel om me heen had gekeken of er niet ergens een verborgen camera hing dacht ik oplossingsgericht laat ik dan maar het stuur in handen nemen en de kerel per straat de richting wijzen, terwijl ik hem uitleg dat hij de volgende rechts moet pakken vraagt hij me: “Hoe lang zit je al in Tokyo?”, waarop ik antwoord: “ruim 3 jaar” en hij reageert met: “ik bijna een week!”

Terwijl ik enigszins perplex was ging hij direct verder met uitleggen dat hij uit het Noorden van het land kwam en recente1ijk zonder baan was komen te zitten. Hij was verhuist naar Toichi-ken, iets meer dan een uur van Tokyo en zijn vrouw en kind woonde nog in Hokkaido. Het geld in Tokyo was hier beter. Ik had eigenlijk helemaal geen zin om te praten maar de kerel was zo vriendelijk en constant verontschuldigend na iedere “links” of “rechts” die ik hem commandeerde, vroeg ik hem hoe hij het in Tokyo vond tot dusver. Hij vond het allemaal wei mooi maar er waren zo veel mensen alleen.

Na een korte stilte besloot ik hem maar wat dingen te vertellen over de wijken waar we doorheen reden. Hij luisterde met grote belangstelling en bleef zelf nog goed nadat ik hem vertelde dat hij misschien maar eens de kaart van Tokyo moest gaan bestuderen vanavond als hij thuis was. Zo reden we door Azabujuban richting Roppongi, eenmaal aangekomen bij de Mori tower van Roppongi Hills wees ik naar het gevaarte waarop de beste man zijn hoofd door het stuur heen stak en het enorme bouwwerk bijna aanbad. Het was zowaar de eerste keer dat hij de beruchte toren zag.

Na nog een tal soortgelijke ervaringen, Prada gebouw, de Aoyama bochi, kwamen we eindelijk aan op de plaats van bestelmming en bedankte de man mij vriendelijk en beloofde vanavond bij thuiskomst flink: de stratenboeken van Tokyo in te duiken.

Het was een “Unreal” begin van de dag en het kost je 1000 yen meer dan normaal, maar een van de leukste ervaringen die in Tokyo gehad heb.

Tegelijkertijd ontmoet ik weer stapels met nieuwe mensen, zijn alle netwerk en andere borrels weer op volle gang, gister heerlijk gegeten met de heren van het F1 Spyker team. Deze maand komt mijn vriendje Marnix met zijn vrouw, een week daarna lip, en om het echt af te maken komt Marit ook nog 10 dagen langs. Een grote hoeveelheid deadlines, veel nieuwe setups voor nieuwe projecten, het houd je van de straat, maar met nadeel dat ik amper tijd heb om het allemaal bij te houden, laat staan het hier op te schrijven.

Druk maar leuk, misschien tot de kerst even in de vijfde versnelling en dan flink onthaasten.

Charleston is een klein stadje met 100.000 inwoners waar ooit de eerste shoten van de Civil war zijn gelost. Een oorlog die Noord en Zuid verdeelde tussen de toen nog 26 staten van Amerika, een oorlog die voornamelijk voortvloeide uit meningsverschillen over de slavernij. Noord (The union) die via de grondwet de slavernij wilde afschaffen, en Zuid zag daarin een bedreiging voor hun toenmalige levens standaarden. Een twee tot drie jarig oorlog tussen de Union en de Confederates was het gevolg.

Na Charleston had Marit de prachtige plantage Middleton uitgezocht om een nachtje te verblijven en de geschiedenis omtrent de slavernij te beleven. Waar we grote katoenvelden verwachten, kwamen we terecht op een prachtig landgoed met Frans geörienteerde tuinen en grote luxe van de familie Middleton, een prominente familie in Charleston en omstreken sinds het begin van der jonge US dagen. De foto laat het landgoed waar de familie verbleef zien en waar wij dachten katoen te vinden bleek vooral rijst de grootste bron van inkomen. De nabij gelegen rijstvelden waar in totaal zo ‘n 2600 slaven leverde waarschijnlijk fortuinen op voor de Middleton familie maar gek genoeg werder tijdens de begeleide toeren rond de sites van het landgoed amper gerept over deze. Een klein slaven huisje, “Eliza’s house”, is bewaard gebleven en verteld in het kort over de slaven, slavernij en hoe goed ze behandeld werden door die lieve familie Middleton.
Extreme hitte in de swamps waarin deze rijst verbouwd wordlwerd maakt het ook een Walhala voor wildlife en zo hebben we oog in oog gestaan met tientallen alligators, slangen, spinnen maar vooral muggen. Marit die vijftig keer gebeten is (en dat is nog zonder overdrijven), en ik (drie muggenbultjes) vonden het desondanks prachtig daar en zijn een dag later vertrokken om de laatste stop aan te doen; Savannah.

Een prachtig hotel, met al het meubilair antiek, uitzicht over de rivier en aan de beroemde Riverstreet was de setting voor nog 24 uur Amerikaanse historie. Savannah waar veel films zijn opgenomen, is een prachtige settlement met 24 pleinen en daaromheen verschillende residential gebouwen. De huizen compleet met “porch” en schommelstoel, de pleinen met prachtige bomen maken dit stadje een echte timewarp terug naar de 18e eeuw, terug naar de geschiedenis van Amerika.

Naast alle geschiedenis is het ook prachtig te zien hoe men in het Zuiden leeft, praat en beweegt. Een avond in een blues bar waar we de enige onder de 100 kilo waren, leverde een prachtige tafereel van 10kale dorpsleven in Savannah op.
5 dagen weg, het was fantastisch maar een voordeel. ….. no more grits! (rijstebrei), terug naar de fijnere delicate Italiaanse, Japanse en Franse keukens die NYC te bieden heeft.

Vandaag precies 3 jaar geleden kwam ik hier aan en ben ik mijn Tokyo avontuur begonnen. Dat is alweer een jaar langer dan initieel gepland. Een jaar dat mega snel voorbij gevlogen is. Ik las net het stukje “2 jaar in Japan” waarin ik schreef dat dit mijn jaar zou worden. Nu weet ik met precies hoe ik zou moeten meten of dit mijn jaar is geworden maar puur op gevoel is dat het zeker. De business gaat beter dan ooit tevoren, ik heb ontzettend veel nieuwe mensen ontmoet waaronder mijn nieuwe vriendinnetje, talloze ervaringen ben ik rijker en 10 jaar wijzer allemaal in 365 dagen die allemaal lijken als de dag van gister.

En het houd hier met op want zoals een vriend schreef in een van vele emails die ik ontving voor mijn verjaardag; 31 is beter dan 30!

Kortom een flinke afstand, maar daar ik nul zin had om een uur in de trein te zitten, dacht ik dat het wel een leuke tocht op de fiets zou kunnen zijn. En dat was het. Vol goede moed begonnen in Aoyama, via Hiroo, Shirokanendai met de Meguro don na een uur pas 2 wards verder, alwaar ik op de Tamagawa rivier stuitte en de kaart van Tokyo voor het eerst uiteengevouwen moe~ worden. Een klein stukje langs de bedding totdat ik bij Shin-Kawasaki de kans kreeg over te steken en de volgende 20 km naar Yokohama te beginnen. Doordat ik op verschrikkelijk hoog tempo was begonnen, werden hier de benen zwaarder en het achterste zuurder. Tevens is de temperatuur en luchtvochtigheid enorm hoog, was ook niet helpt. Dwars door Yokohama, langs de Minato Mimi, kwam ik langs een prachtige graffiti uiting van kilometers lang gesponsord door Nike en begonnen langzaam heuvels aan de horizon op te doemen. Isogo-ku was het laatste stukje bewoonde wereld dat ik zag en vanaf hier was het nogmaals 2 uur heuvels terwijl de zon langzaam aan het ondergaan was. Na een korte pauze, een Snickers en wat ijsthee begon ik me wat zorgen te maken, daar het bijna geheel donker was en ik geen idee had van waar ik was en hoe taai het nog zou gaan worden.

De kaart is op dit stuk nog een aantal malen gebruikt om te checken of ik nog op het goede pad zat, maar iedere keer bleek dat ik goed op weg was en dat Yokosuka, het stadje aan de andere kant van het schiereiland waar Hayama zich bevind met ver meer was. Mijn geluk kon niet op toen ik om half acht het bordje Zushi-city zag en langzaam de omgeving weer begon te herkennen, de laatste loodjes zouden het zwaarst moeten zijn, maar daar ik zo blij was langs de Starbucks en wel bekende Lawsons te scheuren ging alles op auto pilot.

Met piepende banden kwam ik aan op de surf club alwaar een grote groep van de surf vrienden op het balkon bier aan het drinken waren en me met ongeloof aankeken dat ik op een fiets zat. Het verhaal werd bijna met geloofd, 4 uur en 10 minuten heb ik erover gedaan, een duik in de zee, een biertje en vrijwel meteen gaan slapen, hij was weer mooi!

Na 2 afleveringen is het moeilijk om er een zinnige mening over te geven, maar er word geprobeerd weer het raarste van het raarste van de Japanse cultuur uit te buiten. Gelukkig is het de stugge, inflexibele houding en mentaliteit van de gemiddelde kandidaat die eerder de Nederlandse cultuur dan de Japanse cultuur voor schut zet.

Uiteraard met veel interesse kijk ik naar dit programma, daar mij ooit gevraagd is mee te werken aan dit programma, maar al snel bleek dat ondanks mijn tijd en input, weinig respect vanuit de productie werd gegeven. Ik ben benieuwd hoe ver men is gegaan voor de kijkcijfers!

Uiteraard was er bier in het spel, het was immers reeds een uurtje of tien, half elf toen Mnt. Fuji op tafel werd gegooid. Drie stoere mannen, flinke steak achter de kiezen, was het snel besloten … laten we dit weekend de kans aangrijpen om de perfect symmetrische berg te beklimmen. Toevalliger wijs belde datzelfde uur een kompleet nuchtere Merijn vanuit huis met hetzelfde idee voor het weekend daarop. Maar gelukkig is Merijn niet zo een moeilijke en waren we met vier voor het weekend aanstaande. Dan begint de voorpret … wat hebben we nodig? hoe hoog is die berg eigenlijk? hoe komen we daar? Met vee 1 babbelen erover spreid het woord zich langzaam uit over Tokyo ( …. dat duurt ~en uurtje of twee maximaal)! Zodat we binnen no-time een vijfde partner in crime hadden in de persoon van Ingmar.

Na een rustige zaterdag waar door het gehele team in verschillende outdoor winkels nog een klein fortuin is gespendeerd aan lichtgewicht isotonen repen en thermal ondergoed, was het om 17:00 verzamelen voor de Miyako bar alwaar met 34 graden Celsius een laatste biertje genuttigd kon worden voor de barre tocht. 18 :00 de bus vanaf Shinjuku en na een uurtje acclimatiseren op het 5e station (2300 meter) begon het avontuur iets na negenen.

Na nog geen 300 meter begon er een steil pad omhoog, waar wij dachten rustig te kunnen beginnen, bleek het een tocht van 7 uur lang recht omhoog. Uiteraard nog goede moed na station 6 en 7 maar direct na het 7e station kwamen we vast te staan, en mega vast!! Duizenden Japanners die allen via een super smal paadje nog 1500 meter hoogteverschil moesten gaan maken voor de zonsopgang van 5: 00 s’ ochtends.

Dit is waar de groep, het team, de Nederlanders uit elkaar vielen. De ongeduldigere onder ons (waaronder ik) konden het niet uitstaan dat we in een rij van 7 uur waren beland en zijn zo via zijpaden en andere rotspartijen flink vaart gaan maken om de meute heen. Dit pad was vaak iets minder begaanbaar, plus je liep jezelf snel kapot vooral na de 3500 meter en zodoende was het af en toe fijnje weer even te kunnen aansluiten achter of midden in de rij van beleefde Japanners. Mede door deze mogelijkheid zijn we eigenlijk zonder enige pauze in een keer naar boven gelopen waar we om 3 :00 op de top aan kwamen. En zo warm als het beneden was zo koud was het boven. Alle spook verhalen over de zware klim waren onterecht in mijn ogen maar niemand had me verteld dat het dusdanig koud was daarboven. Vooral als je nog uur moet gaan zitten wachten op de zonsopgang.

Ach het is dat ik het nu opschrijf maar dat zijn niet de dingen die je onthoud van dit soort ervaringen (al hoewel het was wel echt heel erg koud). Het memorabe1e aan dit soort dingen zijn de views, gesprekken, de mensen en de euforie. Een prachtig heldere nacht en ochtend zorgde ervoor dat we zo ver konden kijken als onze ogen ons toe stonden. En de opgang is spectaculair. Net als het prachtige Japanse landschap vanaf die hoogte.

De heilige vulkaan heeft een verschrikkelijk lelijke krater, de mooiheid van de berg is er een beetje vanaf als je er ooit boven op geweest bent, wat dat betreft vind ik hem/haar leuker van een afstandje. Toch zal het nooit meer hetzelfde zijn, iedere keer dat je op Japan vliegt, iedere keer dat je bij helder weer die vulkaan kan zien, iedere keer dat je vanuit de shinkansen rond Yokohama het raam uit zit te staren. Zal je denken aan die ene keer. …. die ene keer dat je dat alleenheersende, perfect symmetrische en mega heilige symbool van Japan hebt bedwongen!

Zomers in Japan zijn eigenlijk vrijwel altijd super warm! De drie zomers die ik hier reeds heb mogen door brengen, en ook de vierde toen ik hier 8 jaar geleden op bezoek was, zijn vochtig en met een gemiddelde temperatuur van ver boven de 30 graden. Vooral in Tokyo is het met al het beton en de warmte die gegenereerd word door allerlei airconditioning (binnen -5) buiten bij niet te harden. Zodoende zoeken vele Japanners in de zomermaanden koelere plekjes buiten Tokyo op. Daar Piet na zijn bijna 2 jaar Japan ook reeds spleetogen begint te vormen is ook hij vaak op het strand te vinden.

Een jaar geleden zijn Piet en Jacinta daar begonnen met surfen, en dit lijkt algehele passie geworden. In de loop van het jaar zijn er planken, zeilen en wetsuits aangeschaft, abonnementen op zowel een surfblad als de lokale Hayama surf club en nu na een jaar is de laatste stap gemaakt … Piet heeft een huisje op het strand gehuurd! Deze permanentere plek zorgt ervoor dat hij op vrijdagavond vanuit Tokyo in anderhalf uurtje in zijn heiligdom op het strand zit en daar niet weg hoeft tot zondagavond
laat.

De Morito baai van BHayama waar dit zich allemaal afspeelt is in een halve maan gevormd met precies in het midden het balkon van het appartement waar Piet als een keizer over het stand uit kan kijken, en indien genoodzaakt zo van het balkon het strand op springen. Met rechts het zomerhuis van de keizerlijke familie, links een prachtige tempel en indien mooi weer zelfs uitzicht op de heilige Fuji-san heeft Piet een prachtige flat bemachtigd.
Afge10pen weekend heb ik een voorproefje mogen nemen en hebben we in het nog bijna lege huisje overnacht na een flinke dag surf en, en ik moet zeggen ideaal.

Dit wordt vervolgd, na de “house warming” ;)

Afgelopen vrijdag had hij al zijn afscheidsfeestje, maar daar hij vandaag pas echt weg ging was het leuk dat we met zijn 2′en nog een keer alles de revue konden laten passeren. Mark (a.k.a. de Bunzing) is mijn Engelse vriend die ik hier helemaal op het begin van het al weer 3 jaar durende avontuur heb leren kennen op Naganuma, onze Japanse taal school. Toen moest men nog vriendschap met concessies maken, doordat je weinig mensen kent. Maar bij Mark was het anders, we konden direct goed met elkaar opschieten en zijn door de 3 jaar heen altijd veel met elkaar om gegaan. Zondag s’avonds de Onsen (vaste prik), dezelfde sportschool, zomers in het park voetballen, je kunt niet naar de Karaoke zonder Mark en nu weer hier in de tent waar we minimaal 2 maal per maand te vinden zijn.

Steve ook een~e van de groep, was reeds 2 weken daarvoor naar London vertrokken om zijn carrière bij Blackrock te continueren, en nu met Mark weg ben ik de laatste der Mohikanen, de enige die nog over is van de begin groep van 7. In plaats van dat ik Mark een cadeautje gaf had hij er een voor mij; Een gesnaaide pul van onze stam izakaya, met daarin gegraveerd: “Survivor 2004 – ?” en op de regel daaronder “Tokyo” in Chinese karakters gegraveerd. Moet eerlijk zeggen dat ik bijna een traantje moest wegpinken, van beide het huilen en lachen.

Ondanks dat je weet dat dit gebeurt en het een van de nadelen van het expat leven is, mensen komen en gaan, is het toch zuur. Ik zal hem missen onze “bunzing”!

Mede dankzij dit feit werd ik uitgenodigd voor het jaarlijkse U-MA uitje (het Japanse bedrijfwaarbij ik werkte) naar Toshimaen. Tosb1maen is een enorm pretpark met een onbegrijpelijk groot zwemparadijs. Verschillende baden, glijbanen, stroomversnellingen, golfslag baden en zodoende nog veel meer Japanners. Maar als ik zeg heeeeel veeeeel.Japanners dan bedoel ik ook heeeeeel veeeeel Japanners. Ik bedoel neem heel veel Japanners in je hoofd vermenigvuldig dat maal 10 en dan zitje er nog steeds onder. Kortom dolle boel!

Iedereen binnen claimt een vierkante meter waar zijn of haar handdoekje ligt uiteraard daarop de mobiele telefoons en gevulde portemonnees, want die kan je nog steeds gewoon laten liggen in Japan zelfs als je even een uurtje gaat zwemmen. Ook ik lag heerlijk met mijn ogen dicht op de handdoek en met mijn hoofd op een zwembandje te genieten van het zonnetje, totdat ineens uit het niets het begon te stortregenen. Een flinke onweersbui zorgde ervoor dat het “rustige” Toshimaen in eens in rep en roer was. Bliksem en donder volgde elkaar in milliseconden op, en links en rechts van het park zag en we schichten van dichtbij tot de grond inslaan. Kinderen huilen, meisjes in een gedoken, mannen slap lachende totdat een volgende klap van de donder ze bij verrassing deed doen schrikken. Kortom chaos!

De anderhalf uur durende T -storm zorgde ervoor dat alle picknick mandjes, handdoeken, en etenswaren over het park verspreid lagen; En dat een minder vrolijk gestemd publiek de rotzooi opruimend met de terugtocht in het hoofd, een verregende zondag had.

Nog geen uur na de genadeloze onweersbui was alles weer opgeruimd en hebben we heerlijk op het terras nog wat gegeten met zijn allen, ook de rollercoasters waren opnieuw geopend waardoor de kinderen dit keer gillend van plezier toch nog van hun jaarlijkse Toshimaen uitje konden genieten.

Tijdens de intro van “Welcome to the Jungle” rende we naar binnen. Kenny, wiens vrouw voor een modellen bureau werkt had 12 kaartjes en backstage passes geregeld voor het concert in Tokyo en daar weinig van de modellen geintereseerd waren werden wij gebeld, tenminste Kenny kennende denken we dat hij het weI degelijk geprobeerd heeft. Desalniettemin front row voor 4 gitaristen en Mr. Ax! Rose werden we weggeblazen door de ene oude hit naar de andere. GnR is allang niet meer in de oude formatie en ook het nieuwe album is geen grote hit. Maar Axl is een intelligente man daar hij meer dan 2 uur lang alle hits van de oude albums voorbij heeft laten komen.

Na de aftershow in de Budokan bleek er nog een privefeestje te zijn in Le Baron, een tent bij mij “letterlijk” om de hoek waar de heren biertjes aan het drnken waren en zich lieten overspoelen met mooie Japanse dames die het allemaal maar al te mooi vonden. Kortom was weer een latertje, maar wel een mooie …

Only in Tokyo!

De eerste aardbeving, met een kracht van 6,8 op de Schaal van Richter, vond plaats in dezelfde regio die drie jaar gel eden werd getroffen door een alles verwoestende schok. Die aardbeving – die even zwaar was – kostte het leven aan 67 mensen en veegde een heel dorp van de kaart.
Niigata begon zich net te herstellen van die ramp toen de aarde maandag wederom schudde. Het epicentrum lag slechts veertig kilometer verwijderd van die van de aardbeving in 2004. Het rampgebied ligt bovendien dichtbij de regio die afgelopen maart werd getroffen door een beving van 6,9 op de Schaal van Richter. De drie aardbevingen zijn ongetwijfeld met elkaar verbonden, maar de wetenschap is nog niet zo ver gevorderd dat duidelijk is vast te stellen hoe.

Zware schade
Een zware beving die maandag laat op de dag in het noordelijk gelegen eiland Hokkaido plaatsvond, is volgens experts niet gerelateerd aan de andere aardschokken. De aardbeving veroorzaakte geen schade of slachtoffers.
De Niigata-beving wel. Ruim 12.000 mensen zijn naar evacuatie centra gevlucht, meer dan 440 huizen zijn verwoest. Een kleine duizend mensen raakten gewond en er vielen negen doden. Een aantal dat naar verwachting nog zal stijgen.

Brandende kerncentrale
Drie verwoestende aardschokken in vrijwel dezelfde geografische hoek binnen drie jaar is al erg genoeg, maar de beelden van een brandende kemcentrale maakten de gebeurtenissen nog beangstigender. De angst nam verder toe toen bleek dat radio-actief materiaal van de reactor in de Japanse Zee was gelekt. Een kleine hoeveelheid, en er bestond geen gevaar voor natuur en mensen, zei een woordvoerder. Maar dat was nauwelijks geruststellend.

De kerncentrale in Kashiwazaki-Kariwa is de grootste ter wereld en gebouwd om zware aardbevingen te weerstaan. Maar het epicentrum van de recente schok lag slechts negen kilometer verwijderd van dekerncentrale, op zeventien kilometer diepte. Voor een aardbeving relatiefvlak onder het aardoppervlak.

De trillingen waren tweemaal zo zwaar als in de rampenplannen was voorzien. Vier van de zeven reactoren stopten automatisch. De andere reactoren lagen toevallig stil wegens periodiek onderhoud. Ondanks de onvoorziene omstandigheden liep alles precies zoals het moest, zo leek. De brand kwam echter als een verrassing.
Het is de eerste keer dat brand uitbreekt in een Japanse kerncentrale. En het bedrijf dat de
kern centrale leidt was er totaal niet op voorbereid. Een woordvoerder van de Elektriciteitsmaatschappij van Tokyo, TEPCO, zei herhaaldelijk dat de vlammen ‘onvoorzien’ waren.

Pas een kwartier na de aardbeving werd de brand gemeld, en vervolgens duurde het nog een uur tot de plaatselijke brandweer arriveerde. De centrale, legde dezelfde woordvoerder uit, heeft geen personeel die brand kan bestrijden. Pas twee uur na de aardbeving was het VUur geblust.
Veel Japanners zijn geschokt door televisie beelden die een brand toonden, maar geen pogingen het vuur te blussen. Er liep zelfs niemand rondo Het terre in leek volledig verlaten. De Japanse kernenergiesector heeft de afgelopen jaren herhaaldelijk informatie verzwegen, vervalst en vaak ronduit gelogen. De meeste Japanners hebben daarom weinig tot geen vertrouwen meer in kern energiebedrijven. De brand versterkt dit wantrouwen nog verder. TEPCO-direeteur Katsumata is direct op het matje geroepen door de Japanse overheid. Japan heeft 55 kernreactoren op zeventien locaties. Meer dan dertig procent van de Japanse elektriciteit is afkomstig uit atoomenergie. Het land heeft geen eigen energiebronnen en is voor olie en gas volledig afhankelijk van buitenlandse import. De Japanse overheid kan het zich absoluut niet veroorloven dat de bevolking zich tegen kernenergie keert.

De overlevenden van de aardbeving hebben voorlopig niet de tijd of de rust om zich zorgen te maken over de kerncentrale. Er is zware regen voorspeld, twee tot drie centimeter water per uur. Nu de reeks aardbevingen de grond heeft omgewoeld, kan het noodweer makkelijk landverschuivingen en modderlawines veroorzaken in de onherbergzame Niigata-provincie. Er wacht de inwoners van het rampgebied wederom een zware tijd.

BRON: http://www.wereldomroep.nl/actua/regio/verreoosten/act070717 -.Japan

Japan, daar we buiten Tokyo ook Kyoto, Hakone en Hiroshima aangedaan hebben. Wederom een flinke trip in slechts een paar dagen. Maar zeker de moeite waard. Marit was reeds een aantal malen eerder in Japan geweest maar dan altijd voornamelijk voor werk en slecht in Tokyo, zodoende was er wil en werd er tijd gemaakt dit maal erop uit te trekken en meer van Japan te zien dan de schelle neon, opgekalfaterde hangjongeren en luidruchtige mensenmassa’s van Tokyo.

Het is altijd weer leuk mensen mee te nemen door Japan, je hoeft bij wijze van spreken niet veel toe te voegen om Japan een onvergetelijk “rare” ervaring te maken. Nu was het natuurlijk dubbelleuk omdat je elkaar slechts net kent en graag laat zien waar je bent, leeft, hoe je reilt en zeilt en daarbij komt dan nog eens de Japanse dimensie.
Geen woord kunnen spreken, maar met een gemeende glimlach kom je een heel eind. Geen hap durven proeven, maar als ik dan terug ga naar die eerste maanden dat ik in Japan zat …. ik was niet veel beter. Gewoon alles met veel enthousiasme op je af laten komen, dat is precies wat Marit deed en dat is ook de true. Paar woorden Japans erbij; “konichiwa”, “arigato”, “onegaishimasu” en met als favoriet “okonomiyaki” of te wel vrij vertaald “pannekoek” wat in het Nederlands ook een aardig stopwoordje van Marit is geworden (of zou dat door mij komen ? ;)

Na 2 heerlijke weken Japan is Marit opnieuw in een taxi gestapt richting NYC, (ja, ach …. ik begrijp ook niet waarom ze dat steeds doet). Hopelijk heel snel “deeI4″.

Volgens eigen zeggen is het een online community of “like minded people”, het is een private website waar je enkel met uitnodiging opkomt, en het gros be staat uit zeer goed opgeleide en vooral “well-connected” mensen. Deze mensen bekleden vaak ook de hogere functies en zijn misschien daardoor globetrotters. Er word veel gereist en via een forum binnen de website worden er van allerlei reistips uit gewisseld. Ik gebruik de site weinig, maar er staat veel nuttige informatie op m.b.t. hotels, restaurants en feestjes in de grotere metropolen ter wereld. Omdat er toentertijd weer iemand naar Tokyo komt en mij naar hotels had gevraagd was ik even gaan kijken op de website en na wat klikwerk arriveerde ik op een pagina waar een Nederlandse vroeg om tips daar ze 6 dagen in Tokyo zou verblijven voor werk. Doordat er een kerel een hele slechte tips gaf over een tent die al4 jaar niets meer is en tegenwoordig zelfs gesloten, voelde ik mij verplicht haar te waarschuwen en na enig heen en weer gemail heb ik zelfs mijn tourguide diensten aan geboden. Ik bedoel kopje koffie kan nooit kwaad, en het is wel weer eens leuk om wat nieuwe mensen te ontmoeten. En zo geschiedde ….

Bij de eerste ontmoeting, heb ik haar meegenomen naar een pizzeria waar ik net vandaan kwam en op dat moment Pieter, Marieke en Ima ook zaten. En om maar weer eens aan te geven wat een kleine wereld het is; Pieter had met mijn intemetdate op de middelbare school gezeten, en Marieke is ooit door haar gecast voor een Dove commercial. Na een super gezellige vrijdagavond besloten de volgende dag ook met zijn allen iets gezelligs te doen.

Zaterdag was de reizende expositie “Ashes & Snow” in Tokyo, sterker nog de pre-opening was op deze dag en wederom via dezelfde website konden we regelen dat we als VIP gasten toegang kregen, met als gevolg dat we 7 champagne later geheel happy de prachtige tentoonstelling verlieten. Volgende stop was Shibuya voor een feestje dat Nick georgarriseerd had in La Fabrique wederom gratis en wederom met VIP armbandje “access to all areas”. Misschien enigszins begrijpelijk was de zondagochtend ietwat taai. Maar beloofd was Tokyo te laten zien, dus via een kopje koffie in de Grand Hyatt zijn we de Roppongi Hills toren opgeklommen om daar de volgende vier uren in een schommelstoel, te genieten van het uitzicht.

Uiteraard diende er ook nog een beetje gewerkt te worden, en scheidde op de maandag onzer beide wegen. Maar terwijl ik aan het werk was kon ik het toch niet helemaal los laten. Ik bedoel mensen komen en gaan, vooral heel vluchtig en al helemaal in Tokyo, maar deze dame had iets speciaals. Ik besloot op alles ofniets en reserveerde zowel een helikoptervlucht over Tokyo als een plek voor 2 personen in het teppanyaki restaurant op de top verdieping van het ANA hotel. Gelukkig viel dit meer dan in goede aarde maar nog belangrijker het klikte. Net als dag 1,2 en 3 daarvoor. Dinsdag was het dan echt zover en scheidde de wegen in de vorm van taxi’s echt, de ene naar de Omotesando de andere richting Manhattan.

Het gaat enorm goed met AQ en ook met AQ Asia, binnen anderhalf jaar mogen wij een aantal van de grootste bedrijven ter wereld onze klanten noemen, zijn er meerdere kantoren geopend en is het einde nog lang met inzicht Door de snelle groei was het nodig om eens te ontmoeten met de kopstukken en van gedachten te wisselen over visie en strategie. Na het eerste buiten weekend op Bintan zaten we de rest van de week met zijn allen op het hoofdkantoor in Singapore. Vele presentaties en meetings maar ook dinertjes en andere activiteiten waren gepland. Misschien is de meeste interessante om te melden het bezoek aan het weeshuis Sunbeam. Uit een stukje corporate responsibility of welke andere mooie term je er ook voor wilt verzinnen hebben we vrijdag met zijn allen een 40-tal kleine kinderen van tussen de 3~15 opgehaald om ze mee te nemen naar het Sentosa resort. De kindertjes zitten tijdelijk in het Sunbeam huis omdat de thuis situatie uit de hand is gelopen. Vele zijn mishandeld of zijn om andere redenenen met veilig thuis. Met een grote dosis instructies zoals; gaarne niet over de thuis situatie of het verleden praten, konden.we na een uurtje de kids meenemen in de gehuurde coach bus en hebben we ze een hele dag vermaakt met attracties in Underwaterworld, Merlion tour en het Singaporese Dolfinarium.

Het was een groot succes daar volgens de vaste begeleiders, waarvan er ook een aantal mee waren, de kinderen over het algemeen zich niet zo open opstellen en vaker alleen maar saboteren, iets waar wij op geen enkele manier last van hadden.

Jammer genoeg mochten de foto’ s die gemaakt zijn waarop kinderen herkenbaar staan op geen enkele manier worden gepubliceerd om de kinderen en hun ouders te beschermen. Zodoende een foto van achter terwijl we bovenop de Merlion naar de skyline en haven van Singapore kijken.

Het weekend waarvan het programma geheim was gehouden had iedereen angst voor vl otten bouwen, allignment en leadership skills ontwikkel spelletjes, maar niets was minder waar. Realiteit was super relax weekend met jungletocht, beachbuggies, kayakken en zelfs een flinke karaoke sessie. Achteraf gezien had ik ook niet anders verwacht! Heerlijk eten op het witte strand met prachtige uitzichten, veel drank en een hoop kennismakingen. Daar dit de eerste keer was dat iedereen elkaar ontmoette werden de “skype” -stemmen eindelijk aangevuld met een gezicht en karakter.

Een noemenswaardig feit dat ik niet kan overslaan waren de waterscooters die we vqor een uurtje hadden gehuurd en ons nog lang mochten heugen. Met minimale instructies die in totaal misschien 30 sec duurde sprongen we op de gemotoriseerde gevaartes die over de 90 km/uur gingen. En dat is echt heel snel vooral op het water. Vanaf het begin tot einde vol gas zijn we enkele malen op topsnelheden van de scooters afgeslingerd. Stuiterend over het water moest je dan je adem vinden en terug zwemmen naar de scooter die een flink stuk verderop pas tot stilstand kwam. Het is een wonder dat je geen helm op moest, na een sprong waarbij ik geheel los kwam van het water ben ik bijna ongenadig hard met mijn kin op het stuur terecht gekomen, gelukkig kon ik de klap net voorkomen wat wel er voor zorgde dat ik over mijn stuur heen werd geslingerd en met een prachtige duik zacht op het water landen.

Voornamelijk door de klappers en het planeren over het water met topsnelheden resulteerde in flinke spierpijn die we tot ver in de week nog gevoeld hebben.

Verder is het natuurlijk hartstikke leuk als er een gast over de vloer is, kunnen wij voor de 10e keer alle attracties laten zien en worden we er weer op geattendeerd dat we een prachtig leven lijden en dat we met iets speciaals bezig zijn door in een dusdanig ander land onze wegen weten te vinden en aan de toekomst bouwen. Het is bijna therapeutisch te noemen, om er even op gewezen te worden dat onze dagelijkse sleur zich niet onder de ergste straffen schaart.

De “running gag”, terugkerende grap, deze week moet wel onze levensgrote Anna Nicole Smith pop zijn. Deze heb ik voor het Oranjebal laten maken omdat daar het thema “Golddiggers” aan gekoppeld was en deze rondborstige blonde Playmate zich tot de allergrootste goldiggers ooit mag rekenen na haar huwelijk met de 89-jarige biljardair. Na haar taak op het Oranjebal als decoratie te hebben voldaan hebben wij haar gekidnapt en word ze van tijd tot tijd in kasten en achter deuren strategisch opgesteld met als doel je huisgenoot de stuipen op het lijf te jagen. Uiteraard is dit al meerdere malen gelukt en lijkt het grapje leuk te blijven om de een of andere mysterieuze reden.

Kortom in villa Court Hills is het een gezellige bende met onze 2 nieuwe huisgenoten, en zullen we morgen gewoon weer moeten wennen aan de dagelijkse luxe van een schoon, rustig appartement.

TOKIO – Een 17-jarige Japanse jongen is dinsdag het politiebureau in Aizuwakamatsu (200 kilometer ten noorden van Tokio) binnengelopen met vermoedelijk het afgesneden hoofd van zijn moeder. Dat meldde het persbureau Kyodo.

Hij vertelde de agenten dat hij zijn moeder had vermoord. De politie trof de rest van het lichaam later aan in het appartement van de middelbare scholier. De politie liet weten dat de jongen rustig is en meewerkt aan het verhoor.

==========================================

Japanners maken misbruik van eerste ‘babyluikje’
Uitgegeven: 15 mei 2007 07:56

TOKIO – Van het eerste ‘babyluikje’ in Japan is op de eerste dag na de opening meteen misbruik gemaakt. In plaats van een pasgeboren kind werd er een jongetje van drie of vier jaar oud achtergelaten. Hij kon zijn naam al zeggen. Dit meldde het Japanse persbureau Kyodo dinsdag.

Babyluikjes zijn bedoeld voor moeders die op een anonieme manier van een pasgeboren baby af willen komen die zij niet kunnen of willen opvoeden, niet voor peuters of kleuters.

Het ziekenhuis in de stad Kumamoto heeft de politie gewaarschuwd. De Japanse regering is sceptisch wat betreft babyluikjes. Het katholieke ziekenhuis verdedigt de nieuwe inrichting als een manier om levens te redden.

==========================================

Steeds meer Japanners dood door overwerk
Uitgegeven: 17 mei 2007 07:56

TOKIO – Steeds meer Japanners werken zich letterlijk dood of worden ernstig ziek door overwerk. Vorig jaar werden ongeveer 355 werknemers ernstig ziek, waarvan er 147 overleden aan de gevolgen van te hard en te lang werken. Dat maakte het Japanse ministerie van Volksgezondheid bekend.
Het is het hoogste aantal ernstig zieke en dode werknemers door overwerk ooit en betekent een stijging van 7,6 procent ten opzichte van een jaar eerder. De doodsoorzaak is meestal een hartstilstand of een beroerte. Verder werden in het jaar tot eind maart nog eens 819 werkers geestelijk ziek door overwerk. In 176 gevallen pleegden werknemers zelfmoord of deden ze een poging daartoe.

Overlijden door overwerk is in de afgelopen decennia doodnormaal geworden in Japan. Dat heeft onder meer te maken met de lange kantooruren en groepsdruk. De Japanners hebben zelfs een speciaal woord voor dood door overwerk: karoshi. De Japanse regering probeert het verschijnsel tegen te gaan door bijvoorbeeld werken vanuit huis te stimuleren.

Vorig jaar december werd ik gevraagd (door Ingmar) mij bij de organisatie van het jaarlijks feestje aan te sluiten. Uiteraard volledig onderschat wat dat inhield dacht ik dat het leuk zou zijn om eens wat terug te doen voor de Nederlandse gemeenschap en kon ik natuurlijk geen “Nee” zeggen tegen Ingmar. Zo geschidde en na een eerste bijeenkomst/vergadering met de dames en heer was ik stom verbaast. Een te divers team was een prachtige doorsnee van de Nederlandse expat bevolking in Tokyo. Maar na wat aftasten kregen de ideeën vorm en werd de communicatie en organisatie steeds sterker. Met als eindresultaat een prachtig feestje waar de gehele Nederlandse gemeenschap stomdronken is geworden (ja, we hebben de foto`s om het te bewijzen!).

New York, New York!

Een andere flinke wandeling heb ik vandaag gemaakt richting het Noorden (uptown), Fifth Ave. omhoog over op Broadway tot aan Times Square om daar aangekomen via Seventh Ave. weer terug te lopen, via Chelsea en Greenwich Village kwam ik gesloopt aan op Washington Square (je merkt het ik ben me al aan het indekken).

Vlakbij de Zuidwest ingang van het plein staan ingebouwde schaaktafels waarop flink gespeeld word. Volgens de legende speelde Stanley Kubrick hier veel. Ook zijn de tafels en setting te zien in de film “Fresh” en “Searching for Bobby Fischer” beide uiteraard schaak-georiënteerde films. De buurt erom heen heeft een groot aantal schaak winkels en clubs en word zodoende ook wel het schaak district genoemd.

3 dollar per pot! En je weet dat er gehakt van je gemaakt word, maar het spel blijft leuk, en een ervaring is het zeker. Mijn tegenstander (zie foto) John Paul of voor vrienden JP was een snelle schaker maar een nog snellere babbelaar. In een enorm tempo wist de kerel teksten eruit te gooien die te maken hadden met dan wel het schaakspel, dan wel de tekst op mijn T-shirt, dan wel het feit dat ik Nederlander was, dan wel iets over een van de mensen die bij onze partij stond te kijken. 3 minuten krijgt ieder op de klok, dus iedere slechte grap is meteen 10 seconden van de klok af, snel zetten en niet afgeleid worden is moeilijker dan het spel zelf. JP was een sportieve schaker, had me in beide potjes al na 15 zetten in hopeloze posities en wist mijn 6 dollar in nog geen 5 minuten bij elkaar te spelen.

Checkmate!

Je zou het niet denken maar ik heb been prima vlucht naar New York gehad, maar heb tegelijkertijd echt met mijn onderkaak op de grond gehangen tijdens het observeren van de (wat ze bij Continental verstaan onder) “Service Crew”. Vooral de Japanse passagiers hadden het zwaar. Want wat doe je als opgeleid stewardess bij vluchten met voornamelijk Japanners tussen Tokyo en NY, dan ga je harder gillen als ze je niet begrijpen. Slechte grappen tussen het personeel, het voor lul zetten en uitlachen van passagiers, onsmakelijke verhalen en grappen op Amerikaans volume tijdens het serveren van het eten. Ik heb echt nog nooit zoiets meegemaakt.

Ach het ticket koste slechts 500 euro, dus mag niet klagen en dat doe ik dus ook maar niet. Over een klein uurtje arriveren we op Newark, Liberty International Airport. Ben benieuwd of de “service crew” mij nog eens weet te verbazen in die korte tijd. Misschien proberen ze iedereen wel potje te haken bij de uitgang, wie weet.

Zo heb ik gisteren met Ingmar (zie foto waar hij met de versnaperingen komt aandragen) de hele dag vertoefd op dit prachtige terras.

Meer informatie over het Tokyo Midtown Project

Wat wel gelukt is en een bijzondere ervaring was waren de omzet, onroerend goed en gemeente belastingen die voor AQ gedaan diende te worden. Terwijl ik dacht een kerel te hebben die dat voor een schappelijke prijs kon doen, viel deze deal op het laatste moment uit een. Op zich voor hem tien anderen was het niet dat het belastingsjaar voor een bedrijf hier vaak van 1 april tot 31 maart loopt. Zodoende begint vanaf 1 april ieder bedrijf de balansen op te maken en is het top drukte in accountant land. Top drukte te vergelijken met “Golden week” zeg maar het hoogseizoen! Kortom prijzen gaan ineens met 3 tot 4-voud omhoog en de stress zit er bij ieder goed in.

Door deze tegenvaller was ik enigszins ten einde raad, en zat er niets anders op dan me met een doos vol bonnen naar de Tax office Azumabashi Honjo te begeven en om hulp te vragen. Ze zien me al aankomen, doos vol papier, 2 vragende ogen en mijn belastingtechnisch jargon Japans. Maar Japanners zijn in dit soort opzichten opmerkelijk behulpzaam en aardig. De mensen bezitten een engelengeduld en hebben zonder blikken of blozen alles uitgerekend voor me. Dit was me trouwens nooit alleen gelukt, want ere die ere toekomt, na mijn vorige belastingaangifte op locatie, waar ik bijna een Japanner had vermoord als Jacinta er niet was geweest, heeft zij deze keer weer een Japanner het leven gered. Ik kan af en toe wat ongeduldig worden in dit soort situaties, maar moet zeggen dat we er dit keer zonder teveel kleerscheuren vanaf zijn gekomen. En ik als opgelucht man naar buiten kwam, en nu een jaar heb om wel een goede accountant te vinden.

Ik weet nog goed dat ik hier twee en een half jaar geleden aankwam. Ook on Top of the World maar enigszins vanuit een onterecht of misschien beter genoemd, ander oogpunt; Vol met grootheidswaanzin zou ik het allemaal wel even regelen. Vele illusies ben ik in de afgelopen jaren armer geworden en ben mij zelfs bescheidener gaan opstellen. Dit is niet slechts ik, we zien het vaker hier, jongens die hier met grote waffel binnenkomen, maar niets klaar maken. In dit land moet je vechten, dingen waar maken en niet alleen maar slap ouwehoeren. Vandaar dat Amsterdammers het hier waarschijnlijk zo zwaar hebben.

On Top of the World is echt een top gevoel, s`ochtends voor het werk joggen of naar de gym, keihard werken en met taxi`s vliegend door de stad van de ene wolkenkrabber naar de andere. En niet zo maar een stad, een metropool, een van de grootste steden ter wereld, het New York van Azie, mega hoogopgeleide Chinezen, Indiers, Europeanen en Amerikanen die het allemaal proberen te maken, keiharde concurrentie, maar Richard is terug! “Back with a vengence” en arroganter dan ooit te voor.

En dit keer kon het natuurlijk niet mis, een winter hebben we amper gehad… het is al een week 24 of meer graden, skiën deden we dit jaar in een t-shirtje of truitje en eventueel een shawl. Zodoende afgelopen woensdag met Fujii, Kimura, Tokiwa en kornuiten onder de boom gezeten. Het is inmiddels weer helemaal goed tussen mij en Fujii, wat meer dan 8 maanden heeft geduurd maar nu weer geheel gerestaureerd en misschien wel hechter dan ooit te voor.

En tijdens het prachtige weer van afgelopen weekend hebben we het nog eens dunnetjes overgedaan in Yoyogi park, een park dat het best te vergelijken is met het Vondel park in A`dam. Een park waar iedereen zijn dingetje doet, en men en masse naartoe komt te tijden van het bloemen kijken. Dit weekend was tevens een kerel, Eelco, over voor 3 dagen op een tussenstop tussen Sydney en Den Haag…. ook hij heeft flink mogen genieten van het feest in Tokyo. 3 dagen keihard door het geluid gegaan wat ook wel weer eens mocht na 2 weekenden achter elkaar werken. Om nu weer rustig aan de detox te gaan en de bloesems te laten voor wat ze zijn. Morgen 7 uur ga ik weer joggen, wat ik altijd achter het huis op de beroemde Aoyama begraafplaats doe, en denk ik dat het dek van Sakura net zo snel weer weg is als dat het was gekomen.

Na tijden er tegen aan te hebben gehikt heb ik maandagochtend alle moed bij elkaar verzameld om mij te begeven naar het lokale tax office. Voor de 15e van deze maand moest de persoonlijke inkomsten belasting betaald worden. Gelukkig heb ik een redelijk simpel leven waardoor de aangifte ook niet te moeilijk is. Maar het is natuurlijk nog wel even allemaal in het Japans.

Gelukkig had ik Jacinta zo gek gekregen mijn handje vast te houden tijdens de gesprekken met de lokale belastingadviseur. Ik ben ik een 30 minuten 4 tot 5 keer volledig mijn geduld verloren, en als zij er niet was geweest was ik geheid scheldend opgestaan om alle Japanners voor gek te verklaren. Het is misschien wel de ultieme Zen oefening, als je hier je geduld kan bewaren en geheel Feng Sue er weer naar buiten komt. Ben je een redelijke held.

Op het moment dat ik naar buiten liep stak ik beide handen in de lucht alsof ik net een bokspartij van Rocky had gewonnen. Gelukkig zijn we er weer vanaf dit jaar…..of tenminste dat lijkt, want over 2 maanden komen de gemeente belastingen die ook niet gering zijn, en daar ik in de duurste gemeente van Japan woon kan dat nog best listig worden.

Het was even wat geregel maar we hebben het voor elkaar gekregen een top feestje te bouwen bij de lokale izakaya. De lokale izakaya hangen we vaak uit en is bijna een soort meeting point geworden voor lunch of een borreltje na afloop van een zware werk dag. Toen Pieter hier nog maar net woonde en het Japans nog niet onder de knie had, is hij hier eens binnengelopen om met handen en voeten duidelijk te maken dat hij iets wilde eten. Hierop koos en maakte de master een kostje klaar en deze traditie word tot aan de dag van vandaag volgehouden. En dat terwijl iedereen zich prima verstaanbaar kan maken in het Japans en zelfs de kaart uit zijn hoofd kent.

De master van dit etablissement is een mannetje van misschien 1 meter 40, zeer vriendelijke baas die de izakaya runt met zijn vrouw. En op de vraag of we in zijn zaak een klein feestje mochten geven ter gelegenheid van Pieter zijn verjaardag werd volmondig “Ja” geantwoord. Het werd een prachtig feest, waarbij alle genodigden kwamen opdagen, iets wat iets over Pieter als persoon zegt.

Ietsepietsie te veel gedronken, waardoor het een superzware donderdag was. Maar……. “It was well worth it!”

Omdat het vandaag voor het laatst was, gingen we er om 5:45 uit, om 7:00 de trein te pakken vanuit Tokyo station. Ver voor 9`en stonden we bij de rental, en om 9:15 konden de bindingen van ski schoenen worden voorzien boven aan de berg. Tot ruim 16:00 is er geskied, om daarna de onsen (Japanse hot water spring) in te duiken en rond 17:30 weer de terugtocht te aanvaarden. Een keer kon er nog omgekeken worden en toen sloeg het in…..

…..Tot volgend jaar.

Na een aantal biertjes en telefoontjes bleek er om de hoek aan de andere kant van het mega Mori complex de joint venture partner van Kirin`s Heartlands namelijk Heinkenen met een grote promotionele actie te staan. Heineken heeft als haar eind verantwoordelijke gekozen voor de heer Jasper Momma een berucht man van Nederlandse komaf. Kortom hoogste tijd om daar een biertje te gaan halen.

De actie was in het teken van de Champions League, daar op dit moment de CL beker op wereld tournee is. In Japan en vele andere landen is Heineken de hoofdsponsor van het voetbal evenement en had zodoende de kans de cup met de grote oren te showen en presenteren aan het daarin geïnteresseerde publiek. Ietwat luidruchtig kwamen we met zijn vijven aan om daar oog in oog komen te staan met de langste en mooiste tafel voetbal die iemand ooit gezien heeft. Een tafel voetbal van bijna 12 meter lang, waar men met 11 tegen 11 het spelletje tot in de oneindigheid kan spelen. Daar we slechts met vijf waren was het nog aardig rennen, trekken en duwen om het balletje aan de andere kant van het veld in de goal te krijgen. En zodoende was het na 4 goals genoeg en tijd voor op nieuw een biertje.

De eerste slok was nog niet binnen of daar stond hij te glimmen de cup der cups. Alle namen erin gegraveerd, en strak achter slot en grendel, alhoewel dat leek. De cup kon zowaar van dichterbij bekeken worden mits een nummertje werd getrokken, waarvan we er uiteraard een stuk of 12 gepakt hebben, je weet nooit wat er mis gaat met zo`n nummertjes systeem, het zekere voor het onzekere laten we maar zeggen!

Na enkele minuten en weer een paar bier verder kwamen dan oog in oog met de beker en heeft niemand het kunnen laten om hem niet even aan te raken, kussen, likken, etc.
Ik geloof dat ik uiteindelijk uit gebrek van een prullenbak mijn lege bekertje er maar in gegooid heb.

Ik hoop dat we Jasper niet te veel hebben gegeneerd, maar ja het blijft een Nederlandse biertje. En Nederlands was het!

Het “Body for Life” programma wat ik volg zorgt in ieder geval voor de “gezonde” boodschappen. Het gaat super goed met het programma en ook hier weer gaat het me zeer gemakkelijk af. Sterker nog “I quite like it!”. Het programma bestaat uit 6 maaltijden per dag, met schappelijke porties proteïne en carbs elke maaltijd aangevuld met groente en fruit. Zo eet ik sochtends fruitshakes met proteïne en later op de ochtend misschien een appel, ei of banaan. Eigenlijk moet ik het eigeel uit het ei halen, maar dat vind ik zonde en een beetje onzin. Dus die laten we er gewoon inzitten. Tussen de middag word er een gehele warme maaltijd gegeten (kip of vis met pasta of rijst en de nodige groenten) dan een paar uur laten een flinke hand noten en wederom appel of banaan. Waarna het alweer tijd is voor het avondeten, waarbij ik hetzelfde doe als de lunch. En later op de avond nog handje noten of wat fruit. Dit alles gecombineerd met 4 tot 5 liter water per dag doet na 4 weken al wonderen. Ik ben nog weinig afgevallen, en misschien zelfs wel aangekomen, maar dat komt ook door de enorme spierontwikkeling daar sporten ook een groot onderdeel van het programma is. Het bovenstaande dieet is namelijk zeker niet verhongeren, en sterker nog het is een constante toevoer van bouwstoffen. Dus sporten is belangrijk en word iedere dag voor het werk op lege maag gedaan. Half 8 sta ik op iedere dag om mij rechtstreeks uit bed in gym outfit naar Gould`s gym op de Omotesando te begeven. Een klein uurtje gymen, zorgt ervoor dat ik ruim voor negenen terug ben en tijd heb voor een warme douche en het produceren van een fruitshake en koffie en zo zelfs nog tijd overhoud de krantenkoppen door te nemen voor dat de “goedemorgens” beginnen op skype.

De weekends zijn geheel vrij, zelfs McDo en de ranzigste fastfood ketens zijn geoorloofd, en worden door het programma zelfs aangeraden. Uiteraard zal drank in general uit den boze zijn, maar het blijkt onmogelijk deze geheel te verbannen en met het gezonde eten en vele sporten lijken de ongeoorloofde drankjes nou niet de allerergste. Kortom Richard eet gezond, sport, rookt niet meer en kleed zich niet meer als een jeugdig crimineel. En dat alles meen grote grijns van oor tot oor en zonder enige moeite…… Als me moeder me nou toch eens kon zien…….

En inderdaad tijd blijkt een goede heelmeester, vandaag werd ik gebeld door Fujii-san of ik tijd had die dag, tijd om iets te gaan drinken. Enerzijds vond ik dat leuk anderzijds hoeft het niet meer zo voor mij. Maar ik denk dat ik een redelijk vergevingsgezind persoon ben en hem in ieder geval de kans wou geven. En dat zelfde schijnt ook voor hem te gelden want hij heeft immers nooit iets fout gedaan. Ietwat overdreven gereageerd maar het heeft hem in geen geval geholpen dat het zo is gelopen. Uiteraard is er naast het “bonden” van de vriendschap altijd een dubbele agenda. Mijn webkunsten zijn zeker hier in Japan van bepaalde niet geringe waarde.

Dit is op zich raar, want het is mega business in Japan. Het enorm goed ontwikkelde internet in Japan m.b.t. de netwerk dichtheid en snelheid (resp. meeste aansluitingen ter wereld en snelste ter wereld) mag ook nog eens rekenen op de goed opgeleide gebruikers. Het profiel van een Japanner bestaat uit een opgeleide gebruiker, een persoon die weet hoe hij met elektronica om moet gaan. Iemand die interfaces begrijpt, iemand die machines snel kan bedienen. Je zou toch bijna denken dat hierdoor de content op het internet ook mijlen voorloopt op de rest van de wereld maar niets is minder waar. Op een aantal uitzonderingen na, is de gemiddelde internet website danwel toepassing in Japan gewoonweg treurig te noemen. Het zijn websites en technieken die in Europa 10 jaar geleden werden gebruikt. Frames, animated gifs, slecht gecodeerde HTML, nul object georienteerde techniche modellen, kortom rommel. Laten we voor de gelegenheid maar eens Web 0.1 als term gebruiken.

Om een lang verhaal kort te maken. Ik heb de eerste jaren in Japan overleeft op mijn internet kennis en zou daar in de toekomst goud geld mee kunnen verdienen. Fujii weet dat ook. En nog erger Fujii zit nog in de business en heeft nog dagelijks te maken met ouderwets management dat de term Web 2.0 heeft gelezen en toch niet achter kan blijven. Zodoende zullen mijn biertjes vanavond wel voor mij betaald worden. Ik zit nu te wachten en te typen achter zijn computer, want er is net een klant zomaar op de bonnefooi naar binnen gelopen. We zien het wel… to be continued.

Een ryokan is een soort hotel maar dan geheel in Japanse stijl. Er zijn in Japan een legio aan dit soort verblijfplaatsen en Shu had gelukkig een hele mooie geregeld. Tatami vloeren, verschillende onsen (hot springs), saunas en inclusief een uitgebreide Japanse avond en ochtend maaltijd. Heerlijk al hoewel een droog visje voor ontbijt met wat miso soep en rijst och nog steeds niet echt went. Terwijl je het diner van Nabe, sashimi, zalm, miso, rijst, furikake, verschillende tofu, onindentificeerbare andere visjes, gestoomd varkensvlees, kip, beef en een ongekende hoeveelheid ingemaakte groenten op peuzelt word de kamer van futtons voorzien, zodat je na een lekker bad direct onder de lakens van de futton kunt gaan liggen. En ook s`ochtend tijdens het ontbijt worden deze futtons weer gedemonteerd en is de gezellige tatami huiskamer binnen een half uur weer in orginele staat.

Na een eerste avond bij de Bergertjes te hebben overnacht, deze woonde vlakbij de ryokan en zodoende konden we een dag eerder weg vanuit Tokyo om zo de zaterdagochtend drukte de stad uit te ontwijken, hebben we meteen een volle dag kunnen skieen in Okutone. Prachtig weer, slechte sneew, weinig pistes maar lekker even inkomen was het wel. De daarop volgende dagen hebben we in Hodaigi doorgebracht, met volop verse sneeuw, weinig zon maar een 30 tal goed lachse japanners, de nodige alcohol en veel lol.

Waarschijnlijk zal het een van de laatste keren skiën zijn voor mij dit jaar, en gelukkig een hele goede. Binnenkort nog een dag met Loyens & Loeff en dan zit het er waarschijnlijk op voor mij. Maar dan heb ik in totaal 9 dagen geskied en das toch geen slechte score.

Jacinta is vervolgens met me richting ogen dokter/opticien geweest voor ruim een uur testen, met verschillende dokters een tiental apparaten en prachtige instructie DVD. Met als resultaat dat ik vandaag was voor het eerst dat ik de douche uit liep en mijzelf, met 20-20 eagle eye vision, scherp kon zien. Op zich best gek, net als het naar bed gaan en je realiseren dat je geen bril meer op je hoofd heb wat ervoor zorgt dat je weer terug naar de badkamer moet om de lenzen eruit te knijpen.
Dit uitknijpen gaat aardig, ik ben al menig wimper kwijt, maar ik leer snel of er zijn gewoon geen wimpers meer. Het in doen dat vraagt nog enige moeite en tijd. Liever gezegd bloed, zweet en tranen. Dag 1 was ruim 20 min, dag 2 ongeveer 15 en vandaag heb ik er nog geen 10 minuten over gedaan.

Dit (lange) weekend gaan we weer skiën en het lijkt te gaan sneeuwen, dus ben heel benieuwd hoe het is om te skiën met goggles. Want normaal kan ik die nooit aan omdat het brilletje dat eronder gedragen word dan beslaat.

Inmiddels worden deze theorieën niet alleen op de business maar ook op het privé leven en daarbij behorende doelen toegepast. Zo dient er iedere week een hoofdstuk Japans geleerd te worden, en een vijftal kanji per dag. Tevens word geambieerd een boek per week te lezen en een stukje te schrijven voor de website.

Een tweede schema houd de uitgaven bij sinds 1 januari dit jaar, om zo proactief mijzelf beter te kunnen managen in wat ik wel en niet kan doen. Want het blijft een dure stad!

En nu komt het, vanaf morgen 5 februari maakt het nieuwste schema zijn entree. Een boekwerk van 84 dagen. 1 pagina per dag met links de 6 maaltijden die ik eet en rechts de gewichten en cardio die word afgewerkt. 12 weken zal ik 5x per week naar de gym gaan en eet ik 5 tot 6 maal per dag kleine maaltijden. Dit alles niet zo zeer omdat ik nou veel te dik ben. Maar het is weer een stukje discipline, om s`ochtends voor het werk in de sportschool te kunnen staan, moet je de avond daarvoor op tijd naar bed. Het is een kwestie van prioriteiten stellen en realiseert een duidelijker ritme en betere structuur in de doordeweekse dagen. Het klinkt allemaal heel Amerikaans, en dat is het misschien ook wel. Maar aan de andere kant dit is geen Nederland, het is survival of the fittest hier!

Toch valt het allemaal wel mee, zo streng is het niet. Doordeweeks 5 maal naar de gym, beetje letten op wat je eet (geen chips en koekies ;) en de weekends zijn geheel vrij. Daarnaast voetbal, surf en ski ik nog. Kortom redelijk om top of my game. Het kost me tegenwoordig alleen wel 30 minuten om al mijn schemas in te vullen iedere avond!

Eigenlijk wel leuk dat ik op precies bij het uitkomen van Vista stop met Microsoft en mij bekeer tot Apple.

Toen was het 9 uur op de zaterdagochtend en Richard was klaar wakker zonder enig plan de campagne. Omdat ik sinds de vakantie in NL nog geen dag alleen heb gehad leek het mij handig vandaag maar eens met mijzelf door te brengen. Dus fiets gepakt en voorgenomen om naar Ueno te fietsen (andere kant van Tokyo).

Ultiem gelukkig fiets ik door het voor Tokyo relatief rustige zaterdagochtend verkeer. 4 banen breed, in de hoogste versnelling, downhill met slechts een wapperende shawl en trui. Meeblerrend met de muziek van de Chili Peppers, ben ik ook zo`n autonome idioot geworden die hardop meezingt op straat met de muziek van zijn iPod. Dat is wat Tokyo met je doet!

Een ruim uur later klim ik omhoog uit de kluwe van gebouwen en sta ik boven op een brug over de Sumida rivier. Zonneschijn vol in het gelaat, Elton John zijn “Tiny Dancer” in de climax van het laatste chorus en uitzicht over bijna de gehele rivierbedding kom ik er weer achter; dat ik een gelukkig man ben.

Zelf heb ik al zo vaak mogen skiën dat ik niet meer zo nodig hoef in de zware sneeuwval en meer een mooi weer skiër ben geworden. Gelukkig was de sneeuwval niet te heftig en was het skiën super goed te doen, zelfs zonder sneeuwbril. De alsmaar verse sneeuwvlokken zorgden voor een ultieme soort sneeuw die geen van ons eerder had meegemaakt op de pistes in Europa, USA en/ of Canada.

Einde dag was voor ons een uurtje of 4 terwijl er tot 10 uur ’s avonds door geskied kan worden op de zwaar verlichte pistes, maar we worden ook een dagje ouder ;)
Even in de Onsen i.p.v. de sauna, geen racletten maar sashimi en zelfs de gluhwein en apres ski shots worden verruild voor een shochyu met ijs. Ook dag 2 was top kwaliteit sneeuw en zelfs af en toe een zonnetje. En zodoende is de Japanse skifabriek super goed bevallen, en ik denk dat ik er dit seizoen nog wel een keer sta. Vanavond vertrek ik richting Gunma prefecture om in de buurt van Minakami een aantal bergen te gaan straffen.

Skibroek aan, muts op, sjaal om de nek, kauwgompje in de mond en sprintend richting taxi met in de ene hand ski’s en de andere de ski schoenen. Op richting de bergen. We zouden eerst vrijdag al gaan skiën, toen zaterdag maar uiteindelijk is door het hevige weer vandaag pas de dag aangebroken waarop de maagdelijke pistes van Yusawa konden worden ontmaagd. Na de taxirit was het een ander half uur in de trein om onder aan de piste van poeder sneeuw geheel opgewonden te kunnen beginnen aan wat een mooie dag skiën zou worden. Door de flinke sneeuwval waren veel Japanners thuis gebleven en heb ik het weinig zo rustig gezien in Japan als vandaag op de pistes. Alle weersomstandigheden zijn even langs geweest al is regen ons bespaard gebleven en gelukkig maar.

Daar ik vorig jaar niet geskied heb en het jaar daarvoor slecht een maal een halve dag, was ik blij te zien dat het allemaal nog niet verleerd is. Het gehele team bestaande uit: Pieter (oranje), Pauline (blauw) en Merijn (geel) bestond uit louter zeer gevorderde skiërs waardoor goed tempo werd gehouden en ook veel skiet werd. Want wie het kan doet het graag en ligt minder met zijn hete choco op een lig bedje bij de bar.
Kortom prachtige dag en plannen voor een nieuw ski avontuur zijn reeds gemaakt.

Zoals het er nu naar uit ziet zal ik de komende 6 weekenden 4 maal op de laten staan en dat is helemaal geen vervelend vooruitzicht. Kortom to be continued.

Den Haag, dat was echt bijzonder snel voorbij. 2 weken Nederland lijkt bijna te betekenen; 2 uur per vriend of familielid. In die 2 uur moeten zowel mijn avonturen als die van de ander worden besproken, de veranderingen van het afgelopen jaar en vooruitzichten voor de eventueel komenden. Dan moet er nog de nodige alcohol en eten in de mix gegooid worden en sta je net zo snel iemand alweer een mooi jaar toe te wensen als dat je elkaar momenten daarvoor ontmoette.

Het hoogtepunt van deze toch wel rare ervaring is op de nieuwjaars borrel van mijn moeder. Daar komen ieder jaar zo`n 50 man rond een uurtje of 5 om een glaasje champagne te toasten op het nieuwe jaar en mijn moeder haar verjaardag. Hier heb ik naast mijn werkzaamheden als co-host en barman misschien slechts 2 minuten per persoon. Kortom als je de verkeerde vragen stelt dan is het jammer en heb je pas een jaar later weer een herkansing ;) Dit zal voor mijn moeder vaak niet anders zijn, alhoewel zij de dames en heren door de rest van het jaar nog zal zien en spreken.

Een ander spannende ervaring was mijn ontmoeting met Ine. Ik bemerkte al dat ik ineens veel meer aan/over haar dacht terwijl ik in Den Haag was dan te voor. Waarschijnlijk kwam dat door dat iedere winkel en straathoek wel een herinnering met haar doet verschijnen. We doen beide ons best goede vrienden te blijven en dat klinkt misschien weer heel nichterig maar daar kleven toch meer voordelen dan nadelen aan. Een etentje en drankje, een lach en een traantje hebben toch weer het karakter sterker gemaakt. Ondanks dat ik het deed met enigszins rommelend buik gevoel ben ik ontzettend blij dat ik haar weer gezien heb en dat alles goed lijkt te gaan.

Ach bijna iedereen weer gezien, leuk gebabbeld en ben weer helemaal bij. Naast het feit dat er binnen mijn kennis kring veel kinderen worden verwerkt, schijnt iedereen ook genoeg geld te verdienen om huizen te kopen. Zodoende ben ik veel op kraam en huis bezoek geweest. Afgrijselijk lelijke babies in veel te grote mooie huizen zullen we maar zeggen ;)

En wie weet tot volgend jaar (voor een uurtje of misschien wel 2)

Toch ik ben niet de enige….. kijk in deze vertrekhal; Entertainment alom en dan bedoel ik niet de TV schermen, video games het shoppen en eten maar als je goed om je heen kijkt vertelt ieder persoon een verhaal. Nu is het zo dat je op iedere straathoek dit spelletje spelen kunt, maar op de luchthaven is er misschien een beter voorstelbaar kader met vaak hogere inzet. Nieuwe avonturen, terug na lange tijd naar huis, dan wel verplicht of moedwillig. Op zoek naar nieuwe liefde of het achterlaten van je soul mate. Mensen zijn verdrietig, gelukkig, vol spanning of geheel herboren na een lange vakantie.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik aan deel 1 begon, alles spannend, zelfs de vlucht er naartoe hadden we zin in. Ik zou Japans gaan studeren, een MBA volgen om vervolgens mezelf bij Sony naar binnen werken, Ine als secretaresse bij een leuk internationaal bedrijf, dat liep niet geheel fout maar wel iets anders. Deel 2 na Kerst en oud en nieuw thuis in Den Haag te hebben gevierd middels een propvol programma van vriendenbezoek, familie aangelegenheden etc, blij dat we weer rustig konden uitblazen in ons huisje in Tokyo. Kinderen, familie stichten, serieuzer en bewuster leven, 30 jaar worden en van dat alles is zoals vele van jullie weten alleen het laatste gerealiseerd.

En nu dan deel 3 waarvoor voorgenomen is vooral van lichaam en geest een sterke combi te maken en daarmee de business een sterker jaar dan ooit te voor te geven. Ik ben benieuwd waar het pad mij dit jaar naartoe leid.

Een echte top film die zeker niet onder doet voor Soldaat van Oranje of de Aanslag . Met versterkt saamhorigheidsgevoel door de van de aanwezigheid van 6 andere Nederlanders die hartelijk mee lachte om de Heil Hitler van Thom Hoffman en de Jajum proost van de corporale verzet strijders is de film tevens zeer goed voor het ophalen van je Duits (met nadruk op de gebiedende wijs).

Uiteraard moest deze avond ook afgesloten worden met een kleine proost in het piepkleine barretje waar we de kaartjes ook hadden weten te bemachtigen. Over een aantal weken komt Paul Verhoeven hier zelf naartoe en wie weet ……

“Mogguh”

Terwijl ik met kippenvel op het stoeltje van het KOMA theater in Shinjuku de musical mocht aanschouwen zag ik de voorste rijen opstaan en flink mee rocken. Rijen Japanners met fluoriserende sticks die licht gaven in het donkere theater deden de ervaring naar een hoogtepunt komen. Ook Jacinta die een aantal dagen eerder had gebeld dat ze nog een extra vrijkaartje had voor Queen de musical: “We Will Rock You” genaamd stond flink mee te bewegen.

Ik ben zelf weinig ervaren met musicals maar de musical van tegenwoordig is wel een redelijke ervaring aan het worden, 2 bands gestationeerd in een soort van skybox aan beide zijde van het podium, een mega podium met daarboven hangend een super groot scherm waarop de visuele herrie word vertoond. Het enorme geluid dat gemaakt kan worden door een musical cast ondersteund door 2 live bands en enorm visueel geweld aan lichten en schermen maakt het moeilijk er niet van te kunnen genieten. Nu helpt het ook wel dat alle muziek van Queen was en dus enigszins bekend bij de meeste. Het verhaal gaat alleen tot mijn grote verbazing helemaal niet over Queen, maar over de toekomst van de muziek en speelt in het jaar 2306 of zoiets, wat op zich wel een shocker was, maar voor het verhaal was het dan ook niet te doen.

Leuke avond gehad, waarna we uiteraard nog even een afzakkertje zijn gaan doen in een favoriete bar rond Shinjuku en aldaar ……. to be continued

Omdat Thomas (de AQ partner uit Den Haag) over was hadden we een mooi feestje aangedaan op de zaterdag waarbij toutes Tokyo tot 5 uur s’ochtends Dom Perignion uit de fles stond te lurken. Maar s’avond een man s’ochtends een piet want ook Thomas kwam er niet onderuit en moest nog voor het middaguur met zijn gezicht vol in de schoensmeer. De pret was er niet minder om. Pieter die tot ieder zijn verbazing in een record tijd van 2 en een halve seconde een majo/panty aanhad waarbij we elkaar toch even aankeken met de gedachten dat heeft die jongen eerder gedaan. Constante seksistische en racistische grappen in combinatie met kleurrijke doch afgrijselijke pakjes deden het schmink meerdere malen uitlopen. En toen was daar het uur van de waarheid; 15 gillende kinderen die je met grote ogen en vol respect aangapen. Allen in spanning of ze dit jaar mee naar Spanje moeten of dat een van de reeds bier drinkende pieten een cadeautje voor ze heeft meegenomen.

Een uur zweten onder de kriebelbaard en met springende kindertjes op de knie zat het erop en kon de sint zijn aftocht maken om zich direct weer te verkleden daar er nog een tweede familie op het program stond. En daar weliswaar geacht werd om als piet aan te treden. Willem Wagner had daar reeds de Sinterklaas rol op zich genomen en twee sinten leek ons geen goed idee ook niet in Tokyo.

Terwijl ik dit schrijf druipt er af en toe s’avonds nog wat schoensmeer uit het oor maar dat hebben we er allemaal voor over. Uiteindelijk was het een hilarische en onvergetelijk heerlijk avondje.

P.S. “Pint en Siet”, Super bedankt voor de pepernoten, marsepein en chocoladeletters.

Het was leuk te zien dat de normaal uit 400 man bestaande Nederlandse communie dit weekend verdubbeld was door vrienden en fans van de geweldenaren. Waarvan vooral ieder kwam om Mr. Perfect, Ernesto Hoost, een warm hart toe te dragen wanneer de 4-voudig wereld kampioen deze avond zijn laatste wedstrijd zou spelen. Het is mooi om te zien hoe zo’n jongen word gesteund door vrienden en familie maar nog mooier alle Japanners die gek van hem zijn.

Na de finale tussen de Nederlanders Schildt (nieuwe wereldkampioen) en Peter “The Lumberjack” Aerts (onze favoriet) zat de stemming er zo goed in dat we met zijn drieën gewoon de kleedkamers zijn binnen gelopen om te kijken wie er mee ging feesten. Heerlijk gewoon strak voor je uit kijken en tegen een security guard zeggen dat je Hollander bent en je loopt zo door. Even een fotootje op het huldiging podium, een rondje door het stadion in de golfcart die speciaal voor vandaag van extra sportieve spoilers was voorzien en zo als triomfwagen dienst deed en het wonder dat we geen klappen hebben gehad in de kleedkamer.

Dat kan alleen in Japan ;)

Nu heb ik mijn visa al sinds eind Juli, maar dan kan je nog niets totdat je een alien registration card in handen hebt of te wel te populaire gaijin card. Ook dit ging niet zonder slag of stoot, daar een week nadat ik die in handen had Ine vertrok en ik besloot te verhuizen en dus van adres ging veranderen, zodoende het proces weer opnieuw kon beginnen.
Al met al er is goed en vooral veel werk geleverd en deze allochtoon is sinds het begin van deze maand een legale in het land van de rijzende zon.

Thomas doet zijn zogenaamde Asia trip en zit nu bij Jan Willem in Singapore en zal met hem en Jeroen ook een kijkje gaan nemen op het nieuwe kantoor in Kuala Lumpur om daarna mij en Tokyo te bezoeken. Buiten het feit dat hij nog nooit in Tokyo is geweest is het altijd leuk mensen uit Nederland over te krijgen. Ben heel benieuwd hoe hij het zal vinden!En ondanks dat we het waarschijnlijk 90% van de tijd over werk zullen hebben (gewoon omdat het zo een leuk onderwerp is) en het een uitputtingsslag van afspraken, sightseeing, drinken en eten zal worden voelt het toch als een mini vakantie.

Op 4 december, na 5 dagen Tokyo, vliegt Thomas weer terug naar Singapore en is het voor mij slechts 2 weken totdat ik mij wederom naar Narita zal begeven om het vliegtuig naar NL te pakken. Kortom goede vooruitzichten, Tanoshimi! (Ik kijk er naar uit)

Op het dakterras van het chique Las Chicas in Aoyama konden we op 1 november nog heerlijk in T-shirtje buiten zitten. Een goede vriend van Marieke had voor de catering gezorgd wat broodnodig was daar iedereen direct van werk geheel uitgehongerd en flink dorstig de kroeg binnen kwam gesprint. Champagne, zalm, cashewnoten waren er in overvloed net als Nederlanders. En ook deze laatste zijn net zo leuk als de eerste 3 genoemden. Dat had ik 2 jaar geleden zeker niet gezegd, en ook een jaar geleden niet. Maar opeens is er een leuk clubje ontstaan. En dan ga je twijfelen, zou je te weinig genetwerkt hebben in die tijd, of was je op de verkeerde plek op de verkeerde tijd. Maar nee, niets is minder waar, toen was de Nederlandse club gewoon niet zo leuk. De chemie die nodig is om in Tokyo met elkaar te kunnen lachen en huilen zonder concessies heeft even op zich laten wachten maar was op Marieke haar verjaardag volgens mij in zijn/haar geheel aanwezig. Een prachtige manier om de big 3 – O in te luiden waar je alleen maar jaloers op kan zijn.

En gelukkig nu Marieke ook 30 is ben ik blij dat we eindelijk weer een beetje op gelijk niveau kunnen babbelen ;)

P.S. Was ik toch nog bijna vergeten te melden dat Victoria (de dochter van Jasper en Fie) ook jarig was en aan haar de eer was een taart met veel te veel kaarsjes in een keer uit te blazen zoals te zien op de bovenstaande foto.

Ook leuk is het om te zien dat “we” aardig geïntegreerd zijn bij de vaste eet etablissementen. Zo zat ik laatst met Mark in de favoriete Yakitori tent (Japanse sathes) en kon de ober na de uitspraak “Wakadori happon……” (8 specifieke stokjes) de rest van de order afmaken met “hanbun shio, hanbun kurokoshyoo” (de helft met zout en de andere helft met pepper gebakken). En of dat nog niet genoeg was kwam er vijf minuten later bij een order voor een nieuwe Ulonghai (Japanse nift aangelengd met thee) een andere ober die knipogend zei “Koimede ne?” want hij wist dat ik hem graag sterk drink. Ook de sushitent daar om de hoek, en de okonomiyaki medewerkers kennen ons daar goed. Dit heeft 2 jaar geduurd maar het kan ook sneller, want zo zit er om de hoek bij Pieter een lokale izakaya waar ik tegenwoordig bij binnenkomst zelf mijn eigen bier achter de toonbank mag tappen. De 70 jarige master van de toko vind het maar al te gezellig dat wij daar regelmatig binnen stappen. Pieter heeft dit ooit eens in zijn begin periode in Tokyo gedaan, toen hij nog geen woord Japans sprak. Zodoende kon Pieter de kaart niet lezen en zich ook niet op een andere manier verstaanbaar maken. De eigenaar had daarop wel bedacht dat Pieter wilde eten en heeft een mooie maaltijd voor hem klaar gemaakt. Ondertussen bijna een jaar later, kunnen zowel Pieter als ik precies bestellen wat we willen, maar blijft het leuk om de traditie erin te houden en de eigenaar te laten beslissen wat de pot die dag schaft.

Maar omdat je niet altijd uit eten kunt gaan, word er de laatste tijd veel meer thuis gekookt. Even wat vlees, groenten en aardappelen halen bij de supermarkt, lekker een aardappelpuree in elkaar flansen, ff schillen …………. Paars?!?

Volgens mij toch maar weer eens een kijkje nemen wat opa om de hoek ons voor kan schotelen.

Geniaal een uurtje rennen op de woensdagavond, nu jog ik 2 keer per week en probeer ik ook 2 keer per week de sportschool te bereiken, maar het spel is toch mijn favoriet. Als je namelijk moe bent in de sportschool dan stop je, idem bij het joggen, maar als er een bal in het spel is dan ben ik net een jonge hond, want in mijn goal gaat die bal niet verdwijnen, moe of niet moe, fair play of unfair play maakt niet uit. Voetbal is oorlog!

Het mooiste aan de hele partij achteraf gekeken was toch het internationale karakter van de groep; de degelijke Zweed; de snelle Braziliaan; de Italianen die alleen maar de bal naar voren trapte en met lange afstand schoten de keeper uit probeerde; de Nederlanders die onder het mom van “Tikkie terug Jaap!” het balbezit prefereerde en vooral de bal in de achterhoede d.m.v. kort pass werk van de linker naar de rechterkant van het veld lieten doen bewegen.; en niet te vergeten de Japanner met onnavolgbare en perfecte techniek die uiteindelijk geen man voorbij komt. Heel typerend en waanzinnig om te zien dat voetbal strategie en speelwijze echt bij een ras zit ingebakken.

Uiteindelijk zat de tour er om drie uur op en was het tijd om de rest van het vooraf geregelde programma af te werken. Eerst op de lijst stond een biertje in Kabukicho, gevolgt door een zeer fanatieke bowl partij. (Ja hier bowlen ze ook, steengrillen heb ik nog niet gezien trouwens) Gellukig was er in het altijd overvolle Kabukicho ook een heerlijk restaurant gereserveerd, waar iedereen graag ging zitten en het zich lekker liet smaken. Ondanks mijn twijfels voroaf gingn de conversaties in het Japans weer prima, wat verbazingwekkend is daar ik het amper meer bijhoud. Het gezelschap was top, de tour verschikkelijk. Maar ik heb het weer meegemaakt en het moge duidelijk zijn dat ik voor het laatst acheter een dame in uniform met een vlaggetje aanloop.

De Budokan, een beroemde vecht arena van sumo’s, karateka’s en andere martial sporten in het midden van Tokyo, was de venue voor dit optreden. Eenmaal aangekomen, was tot mijn grote verbazing zeker 40% van het publiek vrouwelijk en stonden de meeste mannen in pak in plaats van een zwart met rood met geel Maiden shirt uit de jaren tachtig. De band waarvan de gemiddelde leeftijd nu toch wel op 50 zou moeten liggen, kwam met een daverend concert op de proppen tegen al mijn verwachtingen in. Was het niet voor Pieter denk ik niet dat Marc, Jacinta, Bianca of ik ooit zouden kunnen vertellen over een Iron Maiden concert.

Ik heb er een hele dag om moeten rouwen maar kwam erachter dat ik me erover heen moest zetten en diende te doen wat hij ook gewild zou hebben. Hij had natuurlijk gewenst dat ik direct een nieuwe computer zou kopen, een nieuwe vriendin zou vinden en als nieuwe collega zou inwijden. Dus dat heb ik maar gedaan.

Zie hier de gloednieuwe Macbook Pro. En voor al die Mac fanaten, nee ik ben niet overgestapt. Ik val enkel voor de prachtige hardware die Apple altijd weet te produceren, maar het Mac OSX daar ben ik nog steeds geen fan van. Sinds de overstap van Mr. Steve Jobs (hoofd Apple) van PowerPC chips naar Intel is het mogelijk geworden om Windows te instaleren op een door Apple gefabriceerde laptop zodoende geniet ik sinds vandaag van best of both worlds.

Afgesproken op de Omotesando crossing bij mijn nieuwe stamcafe, het geheel onpretentieuze Miyako’s bar waar de bieren gelukkig slecht 500 yen kosten in plaats van de lokaal aanvaarde prijs van 1000 ye, was Naomi makkelijk te herkennen en een zeer gezellig typje. Beide kunnen we aardig verhaaltjes vertellen en zodoende zijn er geen onconfortabele stiltes gevallen in de vier dagen daarna. Na vier dagen intensief interesante plekken bezoeken, lekker eten en vooral ook veel drinken. Was het maandag weer even afkicken van het bijna gewoon geworden vrouwelijke gezeleschap. In ieder geval ……………. leuke herinneringen en Naomi bedankt, net als Marieke en Jacinta, voor het me doen beseffen dat er nog andere leuke meisjes op deze wereld bestaan die geen Ine heten.

De bovenstaande foto is gemaakt in de Tokyo Absolut Icebar, een bar die geheel van ijs is. Hier kunnen op -30 graden celcius Vodka’s achterover getikt worden uit een glas dat uiteraard ook bestaat uit ijs. De handschoenen zijn zelfs verplicht omdat je er anders aan vast blijft plakken. Kortom iedere slok uitkijken waar je je tong laat.

Een week daarvoor was het niet Heineken maar American Airlines die een mooie thema avond georganiseerd had. Ik was op het feestje samen met Marieke, die ik mocht chaperroneren daar Mark in Los Angeles bij de Ipod conferentie zat. Ook dit was tip-top in orde en volledig in Mexicaans aangekleed. De reden: Een nieuwe rechtstreke vlucht van Tokyo naar Cancun was aan het stedenpakket van de AA toegevoegd. Dit werd gevierd op de 52e verdieping van de Mori tower in Roppongi Hills, of te wel de Tokyo City View.

Nadat je je uitnodiging in de vorm van een vliegticket ingeleverd had bij de “Check-in” balie, kreeg je je boarding pass. Met deze boarding pass liep je een slurf in die je uiteindelijk in een geheel Mexicaans aangeklede zaal bracht, waar burito’s, taco’s en corona’s in overvloed aanwezig waren. De loterij met allerlei droomreisjes voor 2 personen zijn helaas niet op een van onze stoelnummers gevallen. Maar desalniettemin een mooie avond, en na dat we een ansichtkaartje kregen met bewijs van onze reis naar Cancun kon de avond natuurlijk echt niet meer stuk.

Ben benieuwd wat deze week weer allemaal in petto heeft.

Volgend seizoen maar weer eens kijken of we weer een paar “tranco patta’s” (turbota.al: relaxede schoenen) op de kop kunnen tikken.

En zo heb ik toch een heel verhaaltje over teenslippers weten te schrijven alhoewel ik belooft had dat niet te doen

Afgelopen donderdag was ik in het kader van de “detox” van plan om naar de gym te gaan, voor het eerst weer in een maand. Voornamelijk om weer eens was lichaamsbeweging in het schema op te nemen en ietswat van de 6 kilo’s die ik aangekomen ben deze maand eraf te werken. Ik heb het niet gehaald, de gym bleek nog steeds een te ambiteus en te hoog gegrepen plan, want vlak voor dat ik wou gaan kwam Marc binnen met de mededeling dat we richting de ambassade moesten voor het haring happen. Het is goed dat ik mee ben gegaan want ik heb weer een handjevol leuke nieuwe mensen ontmoet en voor het eerst in 2 jaar een haring gegeten in Tokyo. En wat zeg ik misschien wel een stuk of 7 haringen.

Op de foto van links naar rechts: Merijn, ikke en Marc

P.S. Je zou denken dat Japanners het niet raar vinden dat er andere landen zoals Nederland zij die ook de vis rauw eten, maar de meesten zijn geschokt over de grootte en methode de haring en het happen.

OP NAAR DE HOPPY BAR!

Jacinta en ik hadden die maandag direct vrienden gemaakt in de bar, en van de twee eigenaren uitegelegd gekregen dat deze zaterdag hun laatste avond was en ze de tent zouden sluiten om er een luxe bakkerij van te maken. Tevens zijn we toen uitgenodigd voor dit eindfeest, waar bij aankomst 2000 yen (15 euro) betaald moest worden om daarna zoveel te eten en drinken als het belieft. Op een aditioneel flesje champagne na waren dit geen kosten voor een Asterix en Obelix achtig feest met verse hapjes en zelfs een heuze beenham. De bovenstaande foto’s spreken waarschijnlijk boekdelen. ik hoef niet meer uit te leggen dat het een zeer gezellige avond is geworden.

Jacinta nogmaals gefeliciteerd, ik weet zeker dat je het top vond!

Willem bedankt, je bent een mooie kerel, ik hoop je rond de Kerst in NL te zien, het ga je goed.

En doe de groeten aan Teun.

Zittende aan onze stamtafel helemaal achter in het restaurant wachtend op Tokiwa met een pils op tafel, merkte ik dat wachten een stuk minder is als je niet meer rookt.Gellukig liep de Oyabun nog voordat ik de 2e slok van het vergetapte bier kon nemen al binnen met zijn gebruikelijke smile en goed gehumeurde uitstraling.
Ik had mij voorgenomen het niet over het voorgevallen te hebben, maar na een half uurtje kletspraat moest er toch even duidelijkheid in de situatie worden geschept en heb ik mijn kant van het verhaal aan Tokiwa en de later aangeschoven Kimura kun kunnen vertellen. Het was voor hen geen schok en zij schijnen beide kanten te begrijpen, en wisten me te vertellen dat het misschien nog een maand, hooguit twee, zal zijn voordat alles weer terug is in originele staat.

Na het afronden van het “zakelijke” gedeelte hebben we als vanouds meerdere bieren weggewerkt en het over de gebruikelijke onzin gehad, iets dat mij dermate veel plezier deed. Een ander opmerkelijkheidje was dat alhoewel ik vooraf bang was voor mijn Japans, ik heb namelijk al een maand neits anders dan Nederlands gesproken, het me allemaal zeer goed af ging. Zowel de gebruikelijke grappen en grollen als het uiterst serieus uitleggen van de situatie zoals deze zich had voorgedaan.

Je moet toch een beetje voor jezelf zorgen, even die balans terug vinden. Kortom vanaf gister heb ik mij weer voorgenomen meer thuis te koken, minder alchohol doordeweeks, terug richting sportschool en strakker plannen m.b.t. het dagelijkse werk, detoxicate! En ook dat gaat mij lukken, want ik kom er steeds vaker achter hoe sterk ik eigenlijk ben. Het lukt mij om gediscipineerd in mijn eentje te werken, het is niet ideaal, maar ik kan het wel! Het lukt mij om te stoppen met roken, wat tot dusver nog geen enkel probleem heeft opgeleverd en ik sta verbaast over de ophef die men daar over maakt. Het lukt mij keer op keer, met opgeheven hoofd ingrijpende veranderingen te ondergaan en zonder te veel moeite door te gaan.

De afgelopen weken waren prachtig, want veel drinken heeft ook zijn voordelen, er zijn hechtere banden ontstaan, nieuwe vrienden gemaakt en leuke onvergetelijke ervaringen beleeft. Maar komende weken zullen we het wat rustiger aan gaan doen.

Voor mijn verjaardag heb ik van mijn ouders een leuk bedrag gekregen (Ja, het is wat moeilijk een kadootje op te sturen als je geen adres hebt) waarvoor ik een prachtige lederen agenda gekocht heb. Een soort van succesagenda/filofax, waarin ik goed kan plannen (actiepunten en goals) zowel dagelijks, als wekelijks en maandelijks. Kortom hiermee en mijn de huidige mindset staat niets in de weg om op een nog hoger platform te bereiken.

Still going strong!!

Honkbal is verschrikkelijk saai, duurt enorm lang, en dan dien ik als inwoner van de Jingu omgeving ook nog eens de rood met blauw gekleurde vliegende melkzuurbaterien te supporten die in mijn ogen een enorme homo naam hebben. Nu denk je als je honkbal niet leuk vind dan kijk je toch gewoon niet! Dat klopt ik kijk het ook nooit, tenzij….. er iemand op bezoek is. Want een avondje NAC is altijd mooi enzo ook een avondje YS.

Willem, reeds enkele malen eerder genoemd op deze blog, is hier voor een maandje en moest dit toch ook meemaken. Marc kwam met het idee en wist 12 man op te trommelen voor een avondje met trompetten, vlaggen, liederen, kreten, cheerleaders en paraplus. De paraplus worden gebruikt als trademark/unieke cheer van de Swallow fans. Bij iedere punt pakt iedereen zijn paraplu om de met een neer gaande en een open en dicht beweging de lucht in te slingeren. Een prachtig gezicht dat we slecht 1 maal hebben kunnen meemaken omdat de Dragons uit Aichi met 9-1 het thuis team heeft weten te vermorzelen.

In dit geval gaat het duidelijk niet om de winst maar om het meemaken van het stadion en de Japase fans wat fantastisch is met als ander positief punt dat er bier werd gedronken in plaats van Yakult.

Naast de unieke en prachtige plek, was de bezetting vooral zeer speciaal, 5 Nederlanders, 14 als we het naburige gelegen huisje van Jasper en Fee (Sorry dat ik je naam waarschijnlijk verkeerd gespeld heb ;) er ook bij tellen. Marieke en Marc, zijn reeds genoemd op deze weblog, Pieter zou een oude bekende moeten zijn en dan was er nog Willem. Willem doet deze maand een snuffelstage bij Loyens & Loeff. Met Pieter als zijn directe superieur, en Marc is een oud huisgenoot van Willem uit Leiden. Na de eerste ontmoeting met Willem kwamen we er al snel achter dat er ook bij ons een link zat, namelijk Luppo of te wel meneer Luwema (rector van de Nutsschool Zorgvliet) was onze gemeenschappelijke deler. Het blijft een kleine aardbol.
Zodoende hebben we met 5 soortgelijke geesten een fantastisch weekend gehad, met versgevangen forellen op de BBQ, boerenbridge en Risk. Hevige discussies en niet te vergeten prachtige gesprekken over de pijlstaartrog, Willie Wartaal en de niet te versmaden Camembertworst.

Marc, Marieke, Willem, Piet thanx for een oud Haags toppertje met een Leids tintje ;)

Naast alle hilariteit over de golfkarretjes toch nog links en rechts ook een mooie hole kunnen spelen op een prachtig onderhouden baan inclusief lunch na de 9e hole. En na het biertje van de 19e hole, hebben we nog kunnen genieten van een heerlijke onsen/bad dat zich aangebouwd aan de kleedkamers bevond. Wat overigens geen overbodige luxe was voor ons na 2 dagen niet wassen.

P.S. voor de geïnteresseerde; ik ben met de grond gelijk gemaakt, en hen letterlijk en figuurlijk golf les gekregen van Baas P. a.k.a. Pieter Leguit.

Terug naar deze ochtend, na ingepakt te hebben voor het weekend (we gaan dit weekend met een geheel Nederlandse club richting de bergen om een weekendje te golfen, risken, boerenbridgen, etc.) op de fiets gestapt richting kantoor. Een mooie rit van nog geen 10 minuten maar wel via de 4-baans brede Aoyama dori linksaf de Champs Elysees van Tokyo op,nl. Omotesando. Nu kan je je dat misschien niet voorstellen maar daar krijg ik iedere ochtend een enorme kick van. Op een mega klein Japans dames fietsje, oranje met een mandje voorop, met mijn hoofd tussen me knieën trappen voor wat ik waard ben tussen racende taxi’s, caddilacs en een sporadische Ferarri of Lamboghini. Vandaag met de weekend tas voorop was het allemaal wat lastig, want ik kwam redelijk vast te zitten tussen twee banen en kon bijna niet meer aan de stoep kant terug komen door mijn immobiliteit en lage snelheid.
Eenmaal aangekomen kon ik nog niet naar binnen, en weet ik niet of Marieke nog slaapt of dat het bezig bijtje al richting de gym is vertrokken voor de ochtendgymnastiek. We spreken normaal altijd om 10 uur af, maar ik ben veel te vroeg vanochtend! Ik ben benieuwd waarom, zou het kunnen omdat ik ben gestopt met roken? Is het omdat ik 2 dagen geen alcohol heb gedronken? Is het omdat ik gister zoveel werk af heb gekregen? Misschien een combinatie.

P.S. voor de echt geïnteresseerden, het stoppen met roken gaat me heel makkelijk af, een beetje te gemakkelijk. Ik had een zware dag op dag 2, toen ik echt met een soort van fysieke afkick te maken had, maar sindsdien denk ik er amper aan. En is er ook in het geheel geen behoefte. Iets dat mij enigszins beangstigd, want als je de verhalen zo om je heen hoort en leest zou het allemaal anders moeten gaan. Ach bewijst maar weer eens dat ik niet “iedereen” of “niemand” ben ;)

Kortom volhouden nu … ennu … to be continued >>>

Mnt. Fujii word door de meesten s’nachts beklommen om zo rond 4:00 of 5:00 s’ochtend de top te bereiken en de zonsopgang te mogen ervaren. Omdat deze klim tussen de 5 en 7 uur duurt is 22:00 een mooie starttijd en stonden we met tickets in de hand om de laatste bus van 20:00 richting het vijfde station van de heilige berg op te stappen. Ik denk dat het de laatste of een na laatste stap voor het bestijgen van de bus was toen ik mijn naam hoorde geroepen. En bij het achterom draaien Pieter met een stuk zool in zijn hand zag staan. De professionele hiking boots die hij droeg hadden waarschijnlijk de vochtigheid in Japan en de Japanse huizen/kasten niet over leeft, want de zool was compleet afgerot en het lopen op deze schoenen kompleet ommogelijk. Na wat snel analyitisch denkwerk, en alle scenario’s door gedacht te hebben (treinen, taxi’s, auto’s) bleek het een onmogelijke opgave nieuwe schoenen te halen en nog op tijd aan de voet van de symetrische vulkaan te kunnen staan.
Uiteraard met pijn in het hart afscheid moeten nemen van het bijna briljante plan. Op je 30ste een hoge berg beklimmen, om daar een zonsopgang te beleven en tegelijker tijd je laatste sigaret uit te maken om vervolgens de rest van het pakje symbolisch in de krater van Fuji te smijten. Een belofte die ik mijzelf en vele anderen reeds jaren geleden heb gemaakt.
Omdat zowel Pieter als ik toch nog behoefte hadden aan iets interesanters dan een videotje op de bank, hebben we na terugkomst de pakken aangetrokken en zijn we richting the New York Grill bar op de 52e van het Park Hyatt gegaan. Beter bekend als de bar van Lost in Translation, om daar dekadent dure whiskeys en een halve meter Cubaanse Cohiba te nuttigen onder het genot van een live jazz band met als achtergrond de miljoenen knipperende lichtjes van de “echte” lichtstad.
Pieter bedankt voor een mooie avond, vrienden en familie bedankt voor de lieve emails en telefoontjes. Uiteindelijk is het toch een overgetelijke avond en dag geworden.
Over 2 weken gaan ik nog eens kijken of ik de berg niet kan bedwingen. Maar daar het seizoen al is afgelopen ben ik geheel afhankelijk van de weersomstandigheden van dat weekend. Als we de klompen maar niet weer breken.

Een jaar geleden begon ik voor AQ en had ik al snel een kantoor geregeld bij vijf Japanse jongens. Ik ben meegezogen in het echte Japan, of eigenlijk, echte Tokyo. Daar Tokyo net als iedere andere metropool op deze aardbol niet direct representatief is voor het gehele land. Ik heb bijna een volledig jaar met de jongens mogen werken in het Japans, ik heb een business opgezet in het Japans, enkele projecten gedraaid in het Japans. Ik voel dat ik een beter inzicht heb gekregen. Het is niet allemaal meer nieuw, het verbaast wel nog altijd, maar het is aan dit komende jaar om hier gebruik van te gaan maken. Ik heb helemaal niets meer op dit moment. Met een koffer aan kleren, een paar dozen onzin en een tapijtje onder de arm gaat dit mijn jaar worden. De motivatie om er wat van te maken is nog nooit zo groot geweest, ik ben wakker geschud, en hard. Misschien was dat nodig, misschien gebeurt alles met een reden.
Doet er niet toe, al met al was het afgelopen jaar een mooi (de laatste maand uitgezonderd),maar vooral leerzaam jaar. Zoals mijn goede Nederlandse vriend in Tokyo over die perikelen zei: “Het klinkt hard, maar je voelt in ieder geval weer dat je leeft!”.

P.S. Freek, sorry voor de slechte foto, maar je begrijpt vast wel dat mijn hand een beetje trilde van de zenuwen.

Het moet niet gekker worden. Maar ik kan er echt neits aan doen. Ruim 2 maanden geleden werd ik op eerste gezicht verliefd op een meisje tijdens een tripje met mijn oom Jan. Jan moest en zou Dejima zien, wat achteraf een uitstekkende keuze bleek te zijn. Doordat Dejima hier bijna 1200 km vandaan ligt was het wat veel om het in een dag te reizen en hebben we een tussenstop gemaakt in Hakata/Fukuoka. Hakata is de geboorteplaats van Fujii-san en het merendeel van zijn familie woont daar nog. Zodoende werd de familie gebeld om Jan en mij te ontvangen en een mooie Hakata avond te bezorgen. Deze avond werd verzorgt door Shiho-san, het nichtje van Fujii-san en ik was direct verliefd. Een lang meisje met prachtig lichaam en beeldschoon gezichtje en een nog mooier beugeltje en levensinstelling. Het enige was dat ik nog met Ine was en zodoende nooit werk van gemaakt heb en de kortstondige verliefdheid heb genegeerd voor het grotere doel,de reeds 8 jaar durende relatie. Maar schijnbaar hadden Jan en Shiho nog wel contact en is zij ingelicht over de breuk, waarna ik direct een email ontving of alles goed ging. Van het een kwam het ander en bleek dat zij dezelfde gevoelens voor mij koesterede maar deze uit respect voor mijn relatie ook verborg en voor zichzelf hield. Deze opbiechting van beide zijde is eruit gekomen middels een zeer voorzichtig schaakspel van emails (meer dan 400) en maakt mij een gelukkig man met smile van oor tot oor, die er niet vanaf te rammen is.

Daarnaast weet ik dondersgoed dat dit een verboden en onmogelijke liefde is. Ik ben Nederlands, zij Japans, we wonen 1000 km uit elkaar. Een Japanse kan je niet zomaar uit haar comfortzone trekken en verwachten dat het goed gaat. Maar ik ga gewoon genieten van het moment en dan kijken we wel weer.

AMSTERDAM – De Japanse publieke omroep heeft na een veel bekeken journaaluitzending landgenoten gewaarschuwd niet naar Nederland te reizen. De kans dat criminelen, straatrovers en oplichters de vakantie van Japanse toeristen verpesten is volgens het programma groot.

Volgens het programma ‘overzeese veiligheidsinformatie’ zijn Japanse toeristen in Nederland een gemakkelijk doelwit voor criminelen. Al na het verlaten van het vliegtuig op Schiphol moeten Japanners extra alert zijn. Hetzelfde geldt op grote stations en in steden als Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. Vorig jaar brachten 158.000 Japanners een bezoek aan Nederland. Volgens verslaggeefster Chiaki Ishikawa was de waarschuwing noodzakelijk vanwege het grote aantal Japanse toeristen dat in ons land wordt overvallen. “We baseren het programma op informatie van het Japanse ministerie van Buitenlandse Zaken, onze ambassade in Den Haag en ervaringen van reizigers. Alleen al het aantal berovingen was ruim voldoende aanleiding te waarschuwen” , aldus Ishikawa.

“Japan is een veilig land met weinig criminaliteit. Daardoor zijn Japanners in het buitenland soms iets te naïef en een gemakkelijk slachtoffer van oplichters en zakkenrollers”, meent Ishikawa.

Het Nederlands Bureau voor Toerisme is door haar vestiging in Tokio geïnformeerd over de bewuste nieuwsuitzending. Een woordvoerder kon echter niet zeggen of de negatieve publiciteit van invloed zal zijn op het aantal Japanners dat ons land bezoekt. Een woordvoerder van de politie Amsterdam omschrijft de waarschuwing als ‘jammer’.

Bron: Telegraaf

P.S. sorry voor de slechte foto, maar dit was de beste die er tussen zat en alles wat ik er van kon maken met de photoshop! ;)

Het appartement zelf is nog fantastischer dan de buurt, het doet je echt een beetje twijfelen of je er niet beter aan had gedaan vroeger wel op te letten op school. Verwarmde toiletbril, ingebouwde airco voor iedere kamer. Maar ook het meubilair en de te consumeren producten zijn top of the bill. Ik bedoel 8 laags toiletpapier, zeg nou zelf.
Het spannende gaat niet de buurt of het appartement met alle daarbij behorende poespas worden. Maar het samenwonen met Pieter, al is het maar voor even… daar wij elkaar slechts voor een zeer korte periode kennen, kan het natuurlijk helemaal fout aflopen. Waar ik overigens helemaal neit van uit ga, het tegenovergestelde zelfs. Ik weet niet hoe ik Pieter ooit moet bedanken, misschien dat hij er in de toekomst ooit nog uitgeschopt word door de toekomstige Mevr. Pieter, wie weet !?!
Ik denk dat we wel een mooie tijd tegemoet gaan komende paar weken. Het enige wat we missen zijn de uitklapbare voetsteun stoelen and a chick and a duck ;)

Voor zover bekend zijn er geen gewonden gevallen. De storing, die zich om 07.38 uur (00.38 uur Nederlandse tijd) voordeed, kon nog voor het middaguur worden verholpen. De overlast voor reizigers bleef beperkt omdat Japan het bon-feest (allerzielen) viert en er veel minder mensen van het openbaar vervoer gebruik maakten dan normaal.

De kraan stond op een boot die aan de oostkant van Tokio over de rivier de Kyu Edo voer. De bouwvakkers aan boord hadden zich niet gerealiseerd dat de 33 meter lange kraan te hoog stond om onder de hoogspanningsdraden door te kunnen, zei de radio.

Een ooggetuige vertelde de radio dat er een enorme knal klonk toen de kraan de draden raakte en dat een tweede aanraking een vonkenregen veroorzaakte. De draden die over de rivier lopen maken deel uit van een elektriciteitsnet dat behalve Tokio de steden Yokohama en Chiba omvat.

In november 1999 maakte Tokio een soortgelijk ongeluk mee. Toen vloog een militair vliegtuig tegen een hoogspanningsleiding aan en kwamen 800.000 huishoudens zonder stroom te zitten.

bron: NU.nl

Zoals al gezegt vanavond even een avondje crashen bij Pieter. Omdat ik vanavond niet thuis wil slapen. Een thuis dat niet meer thuis voelt. Een thuis zonder bank of tafel, een hoop rotzooi en te geisoleerd ligt voor mijn nieuwe leven. Morgen gaan we weer surfen en hoop ik mijn kracht weer terug te vinden.
Ine ik zal altijd van je blijven houden en het ga je goed. En vergeet niet mocht alles misgaan met ons beiden dan zie ik je in het bejaardenhuis met 80.

Omdat ik zelf geen foto’s kon maken in het zwempark zelf, heb ik er even een geleend op het internet. Ondanks dat de foto overdreven lijkt, en van een ander kleiner zwempark is, valt het allemaal nog wel mee. De gemiddelde buitenlander zou ervan schrikken, maar degene die al een tijdje in Tokyo verblijft en zich dagelijks in metro en spitsuur begeeft zal zich hier prima kunnen relaxen, en zich zelfs even weg voelen van het drukke Tokyo.
Bij aankomst gaat alles de locker in en loop je met een electronisch bandje om de pols, waar je handig je locker mee kan openen en betalen voor alle versnapperingen. En versnapperingen in het weekend betekend voor Japanners ongegeneerd zuipen. Nadat we om 11:00 hadden afgesproken, ons verkleed hebben, elkaar wonder boven wonder na het verkleden weer terugvonden stonden om 12:00 de bieren klaar om gedronken te worden. Het prepaid electronische bandje draaide overuren, en het gelach werd luider. Gelukkig zorgde de verschillende waterbaden voor de nodige afkoeling. En de 6 rond rennende kinderen (we waren in totaal met zo’n 25 man) zorgde voor extra chaos. tandje op de badrand, uitglijders op de glijbaan, je kent het wel.
Na 4 uur waterpret, en zeer veel zon die ondanks de factor 50 sunblock toch de rug en schouders weer flink te pakken heeft genomen, was het tijd voor de BBQ. Een BBQ in Japan gaat altijd in Koreaanse stijl, met kleine BBQ’s op tafels waar je constant blijft eten en drinken zonder enige pauze. De BBQ werd gesuplementeerd met bingo’s, loterijen en rare karaoke acts. En daar er schijnbaar nooit buitenlanders in deze activiteiten delen, werden Mark en Ik beide geinterviewd door de Japanse Fred Oster van de dag. Na de BBQ het actractie park in daar het ticket van 17 euro voor entree van het zwembad inclusief alle buikomkeerende onzin van het naast gelegen pretpark was. Uiteraard zorgde dit voor hilarische taferelen daar toch zeker 90% van de aanwezigen niet meer wisten wat boven of onder was.
Kortom we zijn weer lekker uitgerust en vooral weer een mooi weekend van lopende sores verlost geweeest.

Ik denk veel na over hoe ik er het best mee om kan gaan maar er is geen andere manier om het liefdesverdriet heen dan er doorheen. Mijn manier is dat ik lief voor Ine ben in haar laatste weken in Tokyo. Zodat zij tenminste met een goed en gelukkig gevoel plus meer zelfvertrouwen opnieuw kan beginnen. En dan zie ik na die twee en een halve week wel weer hoe ik verder ga. Een kleine opoffering van mijn kant terwijl iedereen natuurlijk zegt dat het belangrijk is aan jezelf te denken in deze periode. Maar wat is het alternatief? Schelden, gillen, ruzie maken?
Het enige dat overblijft is direct apart te wonen en elkaar niet meer te bellen of zien. Toch heeft dit ook zijn negatieve punten daar we beide nog een hoop te regelen hebben i.v.m. de verhuizing van zowel mijn eigen persoon als die van Ine.
Het lijkt een juiste methode, we hebben meer gesproken in de afgelopen week dan het gehele afgelopen jaar en ik zou van de momenten moeten genieten. Maar toch ondertussen weet ik dondersgoed dat ik mezelf voor de gek hou.

Alles bij elkaar genomen is het wel weer een verbreding van de horizon, ik begrijp nu eindelijk waar al die liedjes overgaan en kan me beter indenken hoe vrienden zich hebben gevoeld na afgebroken relaties.

Ik ga tegen alle advies in door met mijn manier. Het is op dit moment het enige middel om mijn tijdelijk en momenteel gelukkig te voelen, ook al weet ik dat het waarschijnlijk uitstel van executie is. Daarbij Ik ben aan het genieten van de momenten die we nog samen hebben en probeer voorlopig niet te veel aan de toekomst denken.

We wisten dat het een test zou worden. En zoals mijn wijze tante zei: “Verliefdheid kan nooit een goede basis vormen voor een hechte relatie, het is hooguit een opstapje. Maar voor een echte relatie is meer nodig. Daar moet je samen in groeien en het gevoel krijgen dat je elkaar echt kunt begrijpen en steunen.” Dat blijkt maar weer. 8 jaar is niet niets en ik moet de momenten koesteren al is dat op het moment van dit schrijven moeilijk te accepteren.

Het is voorbij, een tijdperk!

Het was weer mooi en over een kleine 1500 nachtjes slapen worden we …….WERELDKAMPIOEN!!

Ik werd om 10:00 na een avond hard drinken door een maatje (Steven) uit me nest gebeld, waarbij ik tijdens het overgaan van de telefoon dacht die staat nog in de bar en wil dat ik ook kom, maar het bleek dat meneer vond dat er meer ondernomen moet worden in de schaarse vrije dagen die we hebben. Na een duidelijk al gerepeteerde sales-pitch over het feit dat we ons geprivileerd moesten voelen dat we op een zaterdag om 10 uur wakker waren en dat er meer van het leven in Tokyo genoten moest worden werd ik geheel ingepakt en zat ik een uur later in de trein richting het fijne zand strand met donkergroene zeer zoute zee.
Uiteraard stonden om 12:00 de eerste pullen bier al op het plastic tafeltje en waren binnen no time de eerste contacten al gemaakt met de lokale bevolking.
Een balletje hebben we getrapt een duikje inclusief slok zee zout genomen zodoende een Scheveningse dag in Tokyo.

Ik ben bang dat we daar deze zomer vaker te vinden zijn.

Dejima speelde een grote rol bij de modernisatie en ontwikkeling van Japan. Het leuke is ook dat de Japanners dit weten en koesteren. Samen met Jan heb ik zeker 2 tot 3 uur op het kleine eilandje alles kunnen zien van het leven en de daarbij behorende eenzaamheid van de Nederlanders op het eiland. Nota bene zijn alle video presentatie daar in het Nederlands met Japanse ondertiteling. En word onder de noemer “Hollands voer” Duitse, Haribo, kleurstofmeuk en het Porugeese
Castelo verkocht. Ach we hebben allemaal rood haar en een grote neus. Misschien dat ik in de toekomst ooit nog tijd kan maken om het boek “Mijn verblijf in Japan” van de in 1851 gestationeerde kapitein De Coningh te lezen en wie weet zelf ooit nog een 21e eeuws vervolg te schrijven ;)

Nadat rond 1854 de Amerikaan Perry met zijn vloot binnen kwam varen en eiste dat de Japanners hun landsgrenzen open zouden gooien voor de handel kon de Nederlandse invloed behouden worden maar de eens zo winstgevende monopoly werd beeindigd in 1855 door de Treaty of Kanagawa.

Voor meer informatie over Dejima kijk op deze website

Nu kunnen we natuurlijk iedereen en alles beschuldingen hiervan en dat doen we dan ook. Na 20 maanden in Japan schijnen wij ook naiver geworden te zijn. Fietsen en/of deuren hoeven niet op slot. mobiel kan je overal laten liggen, als iemand hem vind belt hij of zij het laatst gebelde nummer en levert deze dan weer keurig af. Even naar de toilet op luchthaven of treinstation, kun je de tassen rustig laten staan. En zo kan ik nog wel even door.
Mede dankzij de bovenstaande feiten, gingen wij er direct van uit dat Ine haar portomonnaie had laten liggen en dat iemand hem misschien al naar de politie had gebracht, voordat we er achter kwamen dat hij weg was. Maar daar aangekomen, was er niets binnen gekomen. Na het doorgeven van Ine haar telefoonnummer heeft zij haar laatst gelopen pad nogmaals terug bewandeld om zodoende eventueel het verloren goed in de goot weer terug te vinden, maar ook dit had geen resultaat. Slechts veel later kwamen we erachter dat haar tas ook gescheurd was. Dit was wel een enorm toeval, het zou toch niet. Nee het kan gewoon niet dit is Japan.

Jammer genoeg, loopt dit verhaal niet goed af, de portomonnaie is tot op heden nog niet gevonden wat maar een ding kan betekenen. En misschien moeten we er wel een pers bericht uit sturen naar de lokale media, maar er is een dief in Japan.

Het eten ging prima, ook het potje pool, maar na deze twee bezigheden is het enige mogelijke tijdsverdrijf drinken of karaoke. Nu schijn je bij karaoke te zingen, maar volgens mij is het gewoon drinken met achtergrond muziek en daar niemand echt in de stemming was hebben we het op normaal drinken gehouden. Ik weet niet of het is dat ik ouder word, of dat het vooruitzicht van anderhalf uur naar een TV kijken, in dronken status en een dampende menigte die Japanse kreten eruit gooien, ervoor deed zorgen dat het zwaarder en zwaarder werd op de ogen open te houden. De uren werden minuten de minuten seconden, maar toen de wedstrijd eenmaal daar was zatten we toch niet helemaal lekker. We zaten er zo doorheen dat we knikkebollend uit onze ooghoeken gluurden en hebben uiteindelijk besloten vlak voor de rust maar naar huis te gaan. Ik ben meteen me bed in gesprongen en Ine heeft nog geprobeert thuis een goaltje mee te pikken, maar is een kwartier voor het einde (het kwartier -2goals voor barca-) ook in slaap gevallen.

Een ding hebben we wel geleerd: komend wereldkampioenschap word niet met bier luidkeels gevierd, maar met een hardgekookt eitje en een glaasje jus en de slaapvaak nog in de ogen.

Nou moest ik een ding doen in Nederland afgelopen Kerst bij mijn korte bezoek aan de hofstad en het ouderlijke huis, namelijk mijn internationale rijbewijs verlegen. En ja je voelt hem al ….. dat heb ik dus niet gedaan. Nu zal ik nog een maal een lang verhaal korter maken. Het kwam erop neer dat ik dus eigenlijk geen rijbeijs had, want een verlopen rijbewijs is geen rijbewijs, waardoor men dus tot de conclusie kwam dat ik in overtreding was. Nu komt het mooiste na al die tijd te hebben gespendeerd om tot deze conclusie te komen, zeiden ze niet meer doen en hier is je papiertje, meteen terug rijden naar de rent-a-car en zo heb ik dat dan ook gedaan. Om half 5 s’ochtends kon ik eindelijk mijn mandje in en kan ik nu in een terugblik er wel weer om lachen. Blijven rare jongens die Japanners.

Ondanks dat het een werkbezoek was ben ik wederom in de watten gelegd, en heb ik mogen genieten van de vele fantastische dingen die Singapore te bieden heeft. Golfen en BBQ’en in de openlucht (ja ik weet het klinkt raar, maar je begrijpt waarom dit bijzonder is als je 2 jaar in Tokyo gaat wonen). Filmpje kijken in de Gold class en natuurlijk de nodige drank op de meest trendy dan wel speciale plekken.
Uiteraard is er ook de nodige business besproken, en ben ik weer helemaal klaar om die Japanners een poepie te laten ruiken. De batterij is weer opgelagen; We gaan ervoor!

Ennu……… JW en steph mochten jullie dit ooit lezen, hartelijk dank voor de gastvrijheid en goede zorgen, want vakantieman het is daar fantastisch!!

Na enkele dagen Tokyo zijn Pa, Ma en ik afgereisd richting Kansai om daar steden als Kyoto (de oude hoofdstad), Hiroshima (behoeft geen uitleg) en Miyajima (een van de mooiste eilanden van Japan) te bekijken. Ook hier denk ik dat mijn ouders hun ogen uitgekeken hebben. En al met al een goede indruk hebben gekregen van hoe het is in Japan en hoe ons leven eruit ziet.

Pa en Ma het was top,. wat mij betrefd volgend jaar weer….. zelfde tijd, zelfde plaats.

P.S. Allister Overveen, op dit moment de enige Nederlander in het circuit had een makkelijk overwinning doordat hij zijn tegenstander snel naar de grond kreeg en middels een stuk of 12 knietjes naar het hoofd van de tegenstander de wedstijd zonder kleerscheuren door kwam. Mooi werk !!

Download de PDF van het artikel.

Het laden kan lang duren daar film over het internet vrij zwaar is, alhoewel Japan wat dat betrefd flink voorloopt daar de bandbreedte hier gemiddeld 25x zo hoog ligt voor dezelfde prijs die we in Nederland betalen. Mijn rol zit slechts in het laatste filmpje dus als je geen zin meer hebt in al dat Japanse gebrabbel kun je middels de “remote control” skippen naar de laatste scene.

Het gehele filmpje duur 4 en een halve minuut, de eerste acte is een introductie van het bedrijf, waar ik ook een kleine cameo rol doe (zoek maar). U-MA TV is te vinden op de homepage van U-MA http://www.u-ma.jp

Mocht je geen filmpje zien dan komt dat doordat je nog niet de nieuwste flash plugin hebt gedownload. U-MA TV is enkel te bekijken met de FLASH 8 plugin

Download nieuwste Flash plugin hier

Ine mocht meteen de dag na aankomst aan de slag waar ik gelukkig nog het hele weekend had om mij van mijn jetlag te ontdoen.
De kerstdagen met de familie, nieuwjaar met mijn ouders en de tussen liggende dagen vele vrienden kunnen zien. Niet allemaal jammer genoeg, maar ik heb mijn best gedaan. Ik hoop volgend jaar rond dezelfde tijd weer in Nederland te zijn, want Kerst en Oud en Nieuw is daar toch een stuk gezelliger.

P.S. excuses voor het weinige schrijven, er zijn wel degelijk dingen gebeurt en die wil ik aanstaand weekend ook allemaal weer gaan vertellen met terug werkende kracht. dit waren er in ieder geval alvast weer 2 ;))

Het is niet zo dat Eric geobsedeerd is door vuurwerk maar voor hem was het een logische stap om met zijn 2′en naar Antwerpen af te reizen en daar het echt werk op te halen. Het is toch maar 1x per jaar oud jaar …… Als je iets doet moet je het goed doen ….. Als je dan toch helemaal naar Belgie rijd kun kun je beter maar meteen een hele hoop inkopen …. je kent het wel; voordat we het wisten waren we aangekomen in Putten … nogwat, waar we enkel de Nederlandse nummerplaten van de ranzigste Ford escort met achter spoiler hoefde te volgen. Een maal aangekomen in de vuurwerk fabriek zakte de moed me in de schoenen, honderden mensen die stonden te dringen; geen enkele vorm van orde of een rij waar je eventueel kan aansluiten; geen enkele uitleg van hoe het in zijn werk gaat, gewoon gillen, duwen trekken net zo lang tot er omgeroepen word: “Van den B….., ff omrijden”. Waar “van den B…” Eric’s zijn naam is en omrijden betekend dat je zoveel gekocht hebt dat je maar beter meteen met de bestel bus het magazijn in kan rijden, zodat niet iedereen zoveel hoeft te sjouwen. Nu moet ik ook wel zeggen; als je naam geroepen word en je hoeft niet om te rijden dan ben je wel een beetje een amateur, en dan word je toch wel raar aangekeken, door de honderden campingsmoking dragende, kortgeknipte vuurwerk experts. Nu was dit opzich al spannend, maar toen kwam het echte werk, het terug smokkelen!

Na verschillende routes te hebben uitgedacht en verschillende politie controle methodes te hebben geanalyseerd leek het ons het best een tijdje onder te duiken in Antwerpen. Om zodoende onderaan de stapel van genoteerde nummerborden te komen. Na heerlijke vlaamse frieten en een belgish biertje naast de cathedraal in Antwerpen konden we bij buitenkomst direct alle plannen overbord gooien. Want het sneeuwde, en niet een beetje natte sneeuw, die smelt zodra het de grond raakt, nee echte! en veel!

Een vier uur duurende terugtocht was het gevolg, met een gemiddelde snelheid van 30~60 km per uur, tuffend door bergen met sneeuw, helemaal alleen op de snelweg….. een mooi dagje uit!

Ik heb genoten, bedankt Eric!

Na 16 maanden weer terug in Den Haag betekende ook een tripje naar het nieuwe en veel verbeterde QLT (mijn oude bedrijfje).
Nieuw pand, nieuwe mensen, nieuwe opdrachtgevers maar dezelfde rare kwasten gelukkig nog aan het roer.Bij binnenkomst zitten de heren druk te telefoneren, al snel sluit de een af met ‘MAZZEL!’ terwijl hij met een hoge pief van de Rabobank zat te praten terwijl de ander naast oorverdovende muziek en uiteraard gegil (mijn binnekomst) het gesprek aan de telefoon probeert af te sluiten. Eigenlijk is er niets veranderd en das maar goed ook. De heren hebben het erg druk tussen Kerst en Oud en Nieuw zo werd ik vandaag, 7 dagen later, door Karel gebeld of ik even een helpende hand kon bieden, wat ik met plezier gedaan heb.

We-nge is een nieuw exclusief fashion merk, een Gucci, Chanel, Louis Vuitton wannabe.
op http://www.we-nge.com kun je hem bekijken.

Mocht je hierboven geen filmpje zien dan komt dat doordat je nog niet de nieuwste flash plugin hebt gedownload.
De bovenstaande film is slechts een test, en enkel te bekijken met de FLASH 8 plugin

Download nieuwste Flash plugin hier

Mochten jullie nog een aantal verhalen over AQ Japan (het bedrijfje dat ik probeer op te zetten) willen lezen, de Blog van mijn baas Jan Willem heeft ook menig goed geschreven verhaal m.b.t. zijn en mijn avontuur in Japan.

Zijn blog is te vinden op:
http://aqservices.web-log.nl/#

De grote baas bij U-MA is tomohiro fuji, of te wel Fujii-san. Ik ben Fujii ooit eens een jaar geleden tegen gekomen in een duistere bar waar hij geheel lam ‘Let it be’ op zijn gitaar begon te spelen en zodoende de hele tent in koor aan het zingen kreeg. Doordat hij die avond zijn kaartje aan mij gaf en ik na het bekijken van zijn website contact heb gehouden (je moet toch een netwerk bouwen is het niet?) zijn er reeds een aantal van mijn avonturen met hem op deze website te lezen.
Fujii heeft een steun en toeverlaat een oudere man genaamd Tokiwa-san die vooral de account van de oudere Japanse klanten managed. Zeg maar business ‘oude stijl’ daar je in die wereld al ben je 38 niet snel serieus genomen word. Een ander teamlid is Katz-san, een beroemde Japanse designer met een enorme portfolio. En last but not least de jongen die alle rotklusjes doet: Kimura-san.
Dit is de harde kern van U-MA en dit zijn tevens de mensen waar ik de komende maanden mee in een veel te kleine ruimte zit. Wel leuk als het zo door gaat spreek ik voor de Kerst nog vloeiend Japans, geen woord Engels word er begrepen. Dus je kan je voorstellen dat ik weer aardige gymnastiekoefeningen moet uitvoeren om uit te leggen dat de array binnen de class een functie moet zijn die variablen aanroept in PHP scripting ;)

Maar evengoed, dit is ‘oude stijl’ integreren zullen we maar zeggen

Ook in het leven van een ondernemer hoort een bureau met computer en is daarom enkele delen van de dag niet anders dan een kantoorbaan. Tokyo is beroemd om wat zij noemen- The army of office workers -. Dit leger van strak in pak geklede dames en heren komt vanuit alle delen van Japan iedere dag naar Tokyo om daar hun kantoorstation te bemannen. Sommige gaan zelfs zo ver dat ze 3 tot 5 uur van Tokyo wonen en komen dagelijks met shinkansen, de supertrein, of vliegtuig naar Tokyo. Dit zorgt er tevens voor dat de populatie van Tokyo overdag met 3 miljoen mensen toeneemt op de demografische cijfers van de avond. Een kantoorbaan of office medewerker word hier een Kaishain genoemd en zo mag ik mezelf ook gaan noemen vanaf maandag, omdat ik door alle drukte en lopende opdrachten genoodzaakt ben om mijn werkplek professioneler en beter bereikbaar te maken.
Daar ik hier ondertussen een aantal leuke relaties heb opgebouwd kan ik maandag in HigashiKitazawa een bureautje in gebruik nemen bij een design en communicatie bureau in West centrum Tokyo. Het is niet chique of heel speciaal en dus nog niet de beoogde wolkenkrabber met uitzicht over heel Tokyo, maar ik zal iedere dag weer op tijd me nest uit moeten komen en daarnaast zit ik midden tussen 4 Japanners waarvan er slechts 1 minimaal Engels kan spreken. Kortom goed voor mijn Japans.

Daar gaat me plan om met het broodje Unox Japan te veroveren!

Mooi verhaal he? …Ja, vind ik ook!

Steph, JW ontzettend bedankt voor de gastvrijheid, jullie zijn inderdaad hospitality experts. Tot in November, we zullen proberen een paar mooie pantoffels op de kop te tikken!

Tot schuddens!

The Economist Intelligence Unit is the business information arm of the Economist Group, publisher of the Economist magazine. Its biannual survey compares the cost of a representative basket of goods and services in dollar terms from more than 130 cities worldwide to provide guidance for the calculation of executive allowances. New York is used as a base index of 100 for comparison. (Kyodo News)

En ik werk amper, heavy he!!!

Voor meer informatie zie: http://www.robocup.org/

Een aanrader om heen te gaan! Dat Tokyo te duur is trouwens onzin. Eten / drinken net zoveel als in Nederland alleen beter en gezonder, slapen op slaapbank bij Richard en Ine werkt ook goed. Dussss…

Japanese Airlines
Tel: 020-3050075

Het schille contrast tussen de Engelse en de Chinese cultuur is overal op straat te bemerken. En doordat China een van de strengst gereguleerde staten is ter wereld houd iedereen zijn hart vast wat Hong Kong staat te gebeuren over nu nog 42 jaar, vooral daar Hong Kong vooral zijn groei te danken heeft aan de minimale regelgeving met betrekking tot visas, valuta exchange, belastingen en vooral media en vrijheid van meningsuiting. De culturen zijn uitersten en dat maakt Hong Kong tot een unieke en zeer speciale stad.

Het museum en de overblijfselen rond het, laten we zeggen, episch centrum van de bom hebben bij mij een ernome indruk achtergelaten. Misschien omdat ik er niets van verwachte, misschien omdat het slecht een regeltje in de geschiedenisboeken is. Maar na het bezoek aan deze onheilsplek ben ook ik overtuigd, de mensheid moet zo snel mogelijk af van nucliaire wapens. De wapens die door middel van nucliaire fusie tot massa destructie en halflife kunnen leiden, daar is de mensheid nog niet klaar voor. Terwijl Albert Einstein nota bene in een brief aan Rooseveldt aanraadde zo snel mogelijk over te gaan tot het ontwikkelen van dusdanige wapens. De gevolgen zijn te groot en ondanks dat het common sense of liever gezegt logica is, heb ik nooit stil gestaan bij de letterlijke impact van een atoombom. Het is echt ongelooflijk en ik vind het ook erg moeilijk om dit te beschrijven, we zullen maar zeggen je moet er geweest zijn en het zelf gezien hebben.
Toch dienen we het aantal slachtoffers even in perspectief te zetten. Daar tijdens de slag om Okinawa rond de 265.000 mesnen stierven en tijdens de geweldadige bezetting en oorlog in China een kleine 360.000 chinezen werden vermoord. Japan heeft een zeer geweldadig verleden en leefde vanaf het jaar 800 na Christus tot 6 augustus 1945 in constante oorlog (intern en extern). Na de bommen op Hiroshima en Nagasaki gaf Japan zich gewonnen en sindsdien predikt Hiroshima wereldvrede.

P.S.leuke voet noot:
Ik heb een Amerikaanse klasgenoot die Gus heet, In het Japans fonetisch uitgesproken als -gezz- of te wel gas. Die heeft zijn naam moeten veranderen van de leraren, want dat leek ze niet handig.

But this spring is expected to see a record amount of cedar pollen released into the air, triggering allergic reactions in people who have shown no such symptoms in the past, doctors say.

-Four years after they started living in Japan, that is the average period for foreign patients who have come to our hospital- for pollen allergy treatment, said Dr. Toru Imai, head of the otolaryngology department of St Lukes International Hospital in Tokyos Chuo Ward.

Kortom ga me Japans ff oefenen bij de drogist, ik weet dat kafunchyo staat voor allergie de rest word improvisatie.

P.S. Ine heeft nog nergens last van.

00:00 Opstaan
01:00 Begint school
05:00 Lunchen
06:00 Sportschool
08:30 Boodschappen doen
10:00 Avondeten
11:00 Studeren
13:00 Relaxen
16:00 Naar bed

Uiteraard geld in het weekend een geheel ander rooster.

Ik heb een mooi kerst kaartje gemaakt maar die is alleen te zien als je op (meer lezen) klikt

TOT IN HET NIEUWE JAAR.

Merry X-Mas